Aklımın zulasından boşaldı zikrimin
hülasası
Bir fetih sonrası şükür gibi dilime dolandı
Eyvallah
Hû vakti ne varsa yazıldı keder üstü kader

Bir bilmecenin bende saklı cevabı
Kendime sorup sorup bilemediğim

İçimi eşeleyip
şiir niyetli sözlerin
ruhumu taşladığı bir kuşluk vakti
Selama durdum şair kimliğimi temaşa ederken
Mecaza sarılıp üşüyen bir notun ağırlığınca ezildim

Bir bilsen bestesini
dudaklarımda duran güftelerin
Bir sevda çıkmazında kendine sarılmak
Hiç içinde hiç gibi

Silinsemde affolunmaz bir cümlede vaki
Biçare izinde nice canlar düştü böyle kör kuyulara
Fikirsiz bir düş bu
bulutlar zincire vurulmuş
Yağmurlar tutsak uçsuz bucaksız bir sevgiye

Benim yüreğim kaç asır önce öldü bir yâri bâki için
Kutlu bir yangındı küllerinde can bulan

Tan yerine umut ulanırken
Uykusuz geceleri ağartan güneşi sevdi kamaşan gözlerim

Şimdi dudaklarımda biriken duaları yağıyor gözlerim sen ağlıyorum sanıyorsun!..

Dua dua döküldü mukaddes sözler dilime
Her kelâm bir mum alevinde söndü
Ezberini bozdu ezher
Kırıldı hesab-ı şarkıların
Âşk kutsandı hayalden öte
Her lisanda sevdim usûl bilerek adabınca
Mürekkep rengi kasırgalarda savruldu adım bu son hikayenin nakaratına

Nuray AYHAN...