23
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1441
Okunma
an ki;
bir kış göğü gibi alçalıyor bulut,
kent yıkılıyor,
uçtan uca toz vuruyor sokaklara.
geveze bir yalnızlık karışıyor
yapraklara çarpan seyrek yağmur damlalarıyla.
solgun renkleriyle
bir gece yarısını alıp örtüyorum üzerime,
iri puntolarla göğsüme sapladığın çığlık
dile geliyor gözlerimde.
çözümsüzlüğüyle
önüme düşen mutsuzluk,
şehrin son tutarsız adamı kimliğini
saklıyor ceplerime.
sensizliği örtme duygusuyla
üşütüyor işgalci zaman beni.
bir yol ayrımı
iki karanlık,
gölgen saklı ilkinde
diğeri çıkıyor evime.
sahtekar sessizliğimi takıp yüzüme
sığınıyorum anneme.
içimde ölürken
ikimizde..
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz