Hanım Teyze vardı bizim penceresi hep açık
Ne zaman baksam yüzü güneş gibi sıcacık
Kapısının önünden geçerken gözlerimi kaçırarak
Titrerdi içim inceden;korkardım neden korktuğumu bilmeden.

Nar kırmızısı çiçiekler vardı bahçesinde
Bir boydan diğerine
Bembeyaz çamaşırları salınır bahar tazeliğinde
Dışı gibi içi pür-nur sen çok candın be Hanım Teyze

Çok şeffaftı gök mavisi gözleri
Su serperdi gönüllerimize o içten, manidar sözleri
Kuşlar bile sadıktı ona, bülbül dut yemeye çekinir
Bir tek onun gülüne dil dökerdi.

Çocuklar da çok severdi
Hergün elini öpüp şeker almak için tek sıra beklerlerdi
Zengin değildi belki ama
Kalbin en değerli hazineydi be Hanım Teyze

Şimdi sen yoksun ya bülbül dilini yuttu
Çocuklar şekere düşman
Çiçeklerin boynu bükük, güneşin perdeleri düşük
Hanımlığın kaldı bize adın gibi be Hanım Teyze...