NANKOR SEVGILIM ( Hoşçakal)

Gitmek şart olur bazen,
Önemsenmediğin gönülden.
Söyleyin ne farkı var ki?
Bir ayrılığın ölümden....
Bak sende biliyorsun,
Emeklerin boşuna.
Yazık değil mi dostum,
Kan akan göz yaşına...
Madalyası bile yok,
Can bilip çok sevmenin,
Bir anlami varsa sen söyle,
O’ nu için ölmenin...
Yalnız kalmak değil,
O’ nsuz olmak acıtan.
Benim melek bildiğim,
Vicdansız sevgilim sen utan...
Onlarca söz vermiştin,
Söyle hangisini tuttun?
Hani sende çok sevmiştin,
Üç beş günde unuttun.
Sanma böyle gidecek,
Benim ahım yerde kalmaz.
Bu sıkıntılar bitince,
Senle de işim olmaz...
Bulabilirsin birini,
Verebilirsin kalbini.
Bilmem kimlere kandın,
Yok ettin bendeki seni.
Eğer bir kabahat varsa,
Kabul ederim ben yine,
Yerlerde sürünsem de ben,
Muhtaç değilim sevgine...
Kırkbeş yıllık ömürde,
Senin gibisini görmedim,
Sende kalbime kurşun sıktın ya,
Korkma ben ilk defa ölmedim...
Bakın bütün şiirlerime,
hepsinden bin sitem akar,
Ben kimseyi sevmedim,
Seni sevdiğim kadar...
Bu da sana son sözüm olsun,
Nankör sevgilim hoşçakal...