Çözdüm hayatın sırrını
kendimi arayıp sordum
bu gün yine bir tenhada
karşılaştım kendimle ben
bir arpa boyu sanmıştım
katettiğim yolları hep
yüzvermez sandım bülbüle
saklı bahçenin gülleri
aramıştım köşe bucak
nice nice yol almışım
dilime kilit vurulmuş
dilim lâl olmuş sanmışım
ayaklarımda pranga
yüreğimde bir kelepçe
kalmış azı gitmiş çoğu
bir can kalmışım ki kuru
beynimde cevapsız soru
sorup durmuşum kendime
nasıl neye benzerim ben
sus pus olmuş meğer kendim
ah efendim ah efendim
attım kibiri gururu
çözdüm kelepçeyi kalpten
birkaç benim çıktı hepten
o sebepten bu sebepten
vazgeçtim Şamdan Halepten

arpa boyu katettiğim
döndüm o çileli yoldan
bir tenhada kendimle ben
rastladım ya tesadüfen
tokalaştım vedalaştım

cenk edip kendi kendimle
kılıçsız kalkansız yendim
ah efendim ah efendim

yelkenlerim indi suya
kaldı azı gitti çoğu
kuzey güney batı doğu
attım kibiri gururu
bir canım kaldı ki kuru
kilidi vurdum dilime
daha bitmemişti çile
ne demek yolun yarısı
henüz başlamadı bile

gittim geldim ba ile sin
arasında gittim geldim
bu çileli yolda bilmem
daha kaç yıl çile çektim
ezberlesem satır satır
okuyup üflesem burdan
ölmüşlerime bir yasin

bir kaç mum bir de buhurdan
yansın bir de öd ağacı
bilmek kendini ne acı
kendini görmek tenhada

1/Eylül/2011/Bodrum

Yüksel Nimet Apel