DEDEMİN VATANI
Eski bir köy evinde,önündeki bahçe de,
Bir yaşlı Nine oturuyor, yanında bir de Dede,
Sohbet derin gidiyor, ta ezelden ebede,
Döndü dedi ki; vatanı kimseye vermeyiz,

Güneş tam tepede, yakacak kadar kuvvetli,
Bir çocuk elinde bir ekmek, yüzleri etli,
Ramazan ayı, Ninede Dede de niyetli,
Döndü dedi; biz vatanı kimseye vermeyiz,

Dede bulanık gözüyle ta ufku süzüyor,
Yüreği Yemen’de Çanakkale’de geziyor,
Şehit arkadaşlarını gözünde diziyor,
Vatanı kimseye vermeyiz namustur diyor,

İki dudağından iki kelime çıkıyor,
Vatan ve namus diyor; gözünden yaş akıyor,
Başını döndürüp sola bakıyor,
Başından geçenler O’nu yürekten yakıyor,

Diyor ki; çocuklar büyüdü oldu Profesör,
Gözleri görüyor, gel lakin zihinleri kör,
Kozmopolitlik beynine işlemiş, gel de gör,
Vatanı kimseye vermeyiz, vatan namustur,

İçini çeke çeke ekliyor, bu bir savaş,
Doğu viran oldu, kalmadı taş üstünde taş,
Türkiye’yi yok edeceklermiş, yavaş yavaş,
Namustur vatan,kimseye vermeyiz diyordu.
Şair EBUZER ÖZKAN 31/10/2016