Şiirden bir Şelale
köylü kızın saçları-adı
ya ayşe ya Emine özendiyse şehirliye anası
belki hale ya da lale

ona sevgim öyle ki ince tüllerden
başı başıma taç gonca güllerden
gülüşü öpöz can suyu
bakışı ay doğurur köy gecelerine

sevincim arşa çıkar ikindi vakti onu görünce
söylemek lazımdır doğruyu vebali onun
zarif bir yelpaze sanki elleri
değince ellerime
narin bir kelebeğin dokunuşudur

bazı avlusunda halvet olur
içime nurlar saçar mırıltıları
uzun bir duanın sessiz ve derin okunuşudur
çiçek çiçek Yasemin’ce
adı ya hale ya Lale

dudakları kaç İstanbul bağışlar
bilse ki
Boğazdan İnci
ayakları afacan çocuk sevinci

bütün gün koşturur durur
yürümek değil ki onunki
öyle zarif öyle narin
sanki yükselip yükselip uçacak gibi

yağınca güz yağmurları
ıslanır kanatları
nazlı nazlı uçuşudur
Martıların

12/Ekim/2013/Cumartesi/Bodrum
Yüksel Nimet Apel