şefkatin doğruluyanı sömürüye uğratıldığı
bir sürüngen hiçliği iniyor yapraklarıma
kimsesiz bir yokluk heyecanın süslediği
ritimsiz bir ıslık misali
yaşamı öğretelim şiirbaz cacuslarına
bir şehirki sonu hüsran
peydahlarken bir şiiri kucağından öpmeden
giydirilmiş sözcüklerin kıyafet değiştirdi
bir hece hüstanıdır yaşadığım
dalgalı saçlarının maviye çizilmiş mesela
bir katre geçiyor ömrümden
ağla diye
kuytularında saklanan çocuklara
güya yaşamı yeniliyor yaşlılar
toprağın rengini giyerken
bencillikle süslenmiş bir çığlık atıyor
kadın ruhlu şairler
oysa duasız bir aşkın alkışına
tükürüyor masumane anneler
korkak ve çekingen bir şehrin (s)övgülerini
topluyor mezarında çorak gölgeler
gözlerin bir birbirine değdiği
bir susamışlık tutuyor karıncalarımı
güneşi beklerken toprak altında
çekirdeğini imgeyle süsleyenler
dünden razı dönmeye sonbahar
üstü sıfırlanmış bir sonsuzluk tutuyor
yüreğimin tozlarını
hangi süpürge temizliyebilir şaşıyorum
çarmıhı gerilmiş bir beyin hücresi
kabuk atıyor olgun bir abiye seslenerek
genzi yakılmış bir yol tüketiyor
zırhı kıvrılan bir mermi misali
güneşe güneşe uzuyor yarınlar