..............................................................................."sana da kırgınım papatya,
.....................................................bir "seviyoru" sığdıramadın onca yaprağına."
.............................................................................................................Can Yücel




toprağın ve güneşin oğlu
yağmurun ve aşkın kızıydı papatya
kokusu hoş
gölgesi loş
çaresizliğe ağlamak boş

uzun bir yola dökülürken ölüsü koş


ervah-ı ezelden
çıldırtan bir yalnızlıktan
ibaretti aslında geçtiğimiz zaman…



yine geçmedim
adım adım adım bekledin
her kıvrımı boynuna dolandı da yolun
ne çabuk da geçermiş zaman
geçmedim...


fal tuttun..
artık sevmiyor diyor ayak izlerimden biri
öbürü seviyor
yol boyu bir seviyor
bir sevmiyor
bir seviyor
bir sevmiyor
takılıyor aklın ayrılığa
yüreğin "aşk ayrılıktır" demiyor

demiyor daha
.............ama korkutuyor yalnızlık



gözlerin tedirgin mavi boncuk
ki sen papatyalara kıyamazdın
sendin içimdeki mutluluk mavi çocuk


ne yalanlar geçtik
ne talanlar ayrılıklar kavgalar
içimizde başka sevdaya çıktı yolculuk


ulaşılmaz papatya kokulu yollardan
mutlak hiç bir aşk’a
ölümden başka


adım adım adım
aşkına hasret kaldım
fal tut diye dua niyetine
papatya ölülerini mezarına bıraktım