Göz önünde tutmamak lazım her şeyi,
Bazen; yakmak yıkmak yok etmek gerek.
Ben yaktım yolumu, bastığım toprağı,
Yediğim ekmeği, gezdiğim dağı,
Bir şarkıda bile yakmışlar roma’yı
Yakmak lazım gerektiğinde dünyayı.
Sakladığım resimleri ,
Bulduğumu sandığım herşeyi
Kurabildiğim bütün düşleri,
Balkonumda büyüttüğüm çiçekleri,
Düzensiz uçan kelebekleri,
Yaktım…
Dışarıda apansız bir kıyameti,
Dem çeken bir kırlangıç sesini
Yeşil yeşil büyüyen çimenleri
Çocuklara ait lunaparkları,
Büyüklere ait meyhaneleri,
Sevgiye dair ne varsa hepsini
Yaktım….
Yaktım ve seyrettin tüm yangınlarımı,
Herşey kızıl alevler içinde,
Şimdi dünya oluştuğu biçimde…
Sizde inandınız değilmi ?
Sakın yakmayın, yıkmayın boşuna
Ölümsüz aşkların gözyaşlarını!
Öylesine boş, anlamsızda olsa dünya.
Herşey yeni büyüyor benim içimde !!

Müşteba Güneş