Hüzün, güz yapraklarının sarısı
Hayat, gizli öznede ki, bir romanın sayfasi
Aşk,sanrıların kanamalı hastası
İhanet, kaçınılmaz sonun, veda hutbesi
Düsü düslerken,plastik neonlarin gölgesinde
Meğerse, kendi sahnelerimiz, sergileniyormuş
İmkansizligin,son perdesinde…

Kapandi perde, koptu alkiş,
Kimin idi bu sahne…
Ve kime idi bu alkış
Tutarsız kurgularla, kirlenirken bu film
Hangi, şizofreni acıların senaryosu idi…

Sinsiydi senarist,
Filmi tam orta yerinden vurdu
Oynayan da kendi payina düseni aldi
Düs düstü ,
Hayat kanadı,
Kesilen biletler
Sezonluk bir yasamın,ucundan gülümseyen,
Şizofren yazarın, fragmanına yaradı

İnsin perde,sönsün ışık
Geriye sadece ben kalayım,
Gölgeme yapişik
Kaldir, yükünü ahir zaman
Nefis,düsüsün sinyallerinde
İçimde ki çığlık ise,
Bu son perdenin finalinde

Düs, yakamdan gölgeme yapısık nefis
Okyanuslar senin olsun, ben damlaya raziyim
Bedel ne ise, ödemeye hazirim…
Fundalıklar da yolumu kaybettim,
Arı kovanına nazırım…

Gizemm