AZİZE-((-43-))

Özlem rüzgarları eserken
Başkent ile Denizli arasında
Bende daha çok tutuluyordum Azize’ye
On beş gün haber alamasam
Çıldıracak gibi oluyordum
Arada ikişer mektup gelip gittikten sonra
Mart sonuna doğru
Mektuplar tamamen kesilmişti.
Bu arada
Azize’nin
Halasının beyi yani eniştesi de
Tayinini başka ile istemiş
O da ayrılmıştı DENİZLİ’den
Soracak kimse de yoktu

Üniversite sınavları sebebiyle
Fazla kafaya takmamaya çalışıyordum
Ama beni etkiliyordu
Derken
Haziran geldi biz Mustafa ile
Başkentin yolunu tuttuk
Sınavdan çıktıktan sonra
Kaldıkları mahalleye gittik
Ne yazık ki oradan ayrılalı
Bir yıldan fazla olmuş
Bilen tanıyan da bulamadık
Aramak boşunaydı
Bulmak ise imkansız
Bir taksiye atlayıp garaja dönüyorduk

Demek ki bir ben değilmişim dertli
Taksicinin teyibinden
Büyüleyen
Ama ağlatan bir ses yükseliyordu
Bir kadın sesiydi bu

“Her yer karanlık pür nûr o mevki
mağrip mi yoksa makber mi ya Râb
Ya habgâh-ı dilber mi ya Râb
Rüya değil bu, ayniyle vâki

Kabri çiçekten bir türbe olmuş
Dönmüş o türbe bir hacle-gâhe
Bir hacle-gâhe dönmüşse türben
Aç koynunu aç mâşukanım bene”

Sanki zaman durmuştu
Bitmiyordu yollar
İçimde tarifsiz bir acı
..Ve
Tükenen umutlar vardı

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ