İlim, ilim bilmektir ilim kendini bilmek!
Kendini bilmeyenin haddi mi; had bildirmek?

Alimlik kisvesiyle ölçerken ilmimizi,
Küçümseyen bakışla ezmekse kastı bizi!
Kulak verip sözüne, kim dinler kırıp dizi
Cahiliz belki lakin samimidir sevgimiz
Sevgi yoksunlarına reva olmaz övgümüz!

Ne bilsin Hak yolunu Hak hatrını seçmeyen
Bir adım yol alamaz benliğinden geçmeyen
İlmi sırta yük eder nefse kefen biçmeyen
Gönüller kıracaksa dil ile vurup vurup
Varıp kendi haline ağlasın biyol durup

Kalbinde kim taşırsa Allah için korkuyu
Susamış iklimlerde deryaya olur kıyı
Vicdan terazisinde tartmadan içmez suyu
Gönül kabesi yıkmak! Aman aman sakın ha!
Karanlığın içinden gün ulaşmaz sabaha.

Zannetmesin hem sağır, hem dilsiz hem de kördük
Şu nasırlı ellerle nice tecrübe ördük
Laf-ı güzafla yola düşeni de çok gördük!
Ne davam dediğini dava edinebilmiş
Ne uğruna ram olmuş ne dosta gidebilmiş

Bilgisiyle övünmek oluyorsa teselli
Tevazu köprüsünden hiç geçmemiş besbelli
Kibirden libaslıya rahmet etmez tecelli
Edep bilmez , hal bilmez! içi karanlık kuyu
İlmi ile amilden nispet etmemiş huyu!

Yeryüzünü dolaşıp bulsa da güneşini
Gönlünün tekkesinde kesip nefsin sesini
’HAK’ adıyla üfürse iblisin nefesini!
Gelirken ilmi ile amil olarak gelse
Hikmetli sözleriyle yüreğimizi delse

İlim ilim bilmektir ilim kendini bilmek
Kendini bilen ile ne hoş yürüyebilmek.

24 Nisan 2016