mutluluğu sesindeki hüzünde bıraktım
umut kuşları göç ediyor göğümüzden
yokluğun çoğaldıkça azalıyor bahar muştuları
kuru bir ayaz sarmalıyor içimizdeki ateşi
dünya dönüyor mu sahiden





bulutların gözyaşları dövüyor sokakları
pempe, eflatun şemsiyeleriyle gezmeye gidiyor hanımlar
flu resimler perdeleri tırmalıyor
orhan babanın sesi kulaklarımda
"dermana gücüm yok "
çekil yolumdan diyor kırgın kadın sesi
çok özledim diyen erkek sesi daha kırılgan
galibi olmayan bir savaşın öğlen ajansı



annem yok sen yoksun
deniz yok martı yok
ama deniz kızlarını yolluyorum koynuna
bilmelisin artık
benden bana bile hayır yok
ve martılar kan içiyor avuçlarımdan




bu son çırpınışlarım yaralı kanatlarımla
azgın suların üzerine kurulmuş asma bi köprüdeyim
korkuluk diye uzattığımda ellerimi
ellerine dokunuyorum
çekil yolumdan bekleyen adam
düşersem boğuluruz



en büyük yalancı zamanı selamlıyorum
geçer diyen muhteremleri de
yakındır çiğdem çiçek açması
sevmesi hak olan sevgililere gelsin bahar
yine
yeniden





biz kışların koynunda uyanırız kabuslara
yine
yeniden







kk
son çöp kalana kadar