Bir varmış bir yokmuştu dört yıllık sarma sarış
Düşündükçe babamı öyle göresim gelir
Özlemi dağladıkça yüreği karış karış
Mecnun gibi çölleri öyle yarasım gelir.

Zaman gelip geçtikçe tutmuyor omuz başım
Açtığı yaralarla dinmiyor gözüm yaşım
Kahroldukça içime kaybolan mezar taşın
Şu yalancı dünyayı öyle vurasım gelir.

Gülüşü bir başkaydı bembeyazdı dişleri
Tutunca ellerimi yaz olurdu kışları
Bilsem geri gelecek akıtarak yaşları
Toprağın can bağrına öyle varasım gelir.

Yokluğu çok ağlattı içimdeki çocuğu
Ant olsun unutmadım kalbindeki sıcağı
Sarınca şu gönlümü ata baba ocağı
Ayrılık defterini öyle düresim gelir.

Anne oldum ya hani bitmedi yürek yaram
Kime şikayet edem kime ne diye varam
Takdir_i ilahide gelecek diye sıram
Rabbime şikayetle öyle sorasım gelir.

İsyan etmek değil ki sadece yandı canım
Yine öyle bir gece kanadı hüzün yanım
Gözlerimle öperken çoluk, çocuk bu günüm
İçimdeki çocuğu öyle sarasım gelir.

Yüksel Beyocaktan

’’Çocuk yüreğimden tek hatıra, siyah beyaz fotoğrafta’’