Büyük büyük laflar edildi
itibarsız beş para etmezlerce

Yığınlarca
Bezgin hevesi kursakta

...

siyah.
içime en yakışan
ses değil.
en çok istenen şarkı

...

Defalarca kuşandım, nedamet hırkasını
Atamadım içimden, gelecek kaygısını
Deli dolu ruhuma, gem vuramaz oldum ben. !
.
.

...

İp düştü yere
İlerledikçe o dar yollarda
Yıkılır asfaltlar
Ben bir virane gibi
bir yerlerde

...

öylece kalakaldım
savaşa girdim kendi duygularımla
ben ayakta durmaya çalışırken
kaybolmuşum
gölgem yerlerde

...

Bırakmıyor peşimi, insanları deneme, kendimce bir sınava koyup sınıfta bırakma isteği. Biliyorum, delirmek üzereyim. Çünkü çekip kulaklarından alamıyorum aklımı karşıma ve konuşmak için fırsat bulamıyorum. Kapatıp gözlerimi, dünyamı ona anlatamıyorum. Beni dinlemiyor, farkındayım, farkındalık ile kalıyor... Aklım, çelimsiz, kara kuru bir tene yenik düşecek değil. O yeni doğmuş çocuk değil. Konuşamıyorum diye beni anlamayacak değil. Olgun, biliyorum ama yaşlı da değil. Şimdi beni selamlamak ve birkaç kelimeyi alıp avucuma koymaktan başka işi yok. Çektirip burnumu, kulaklarıma dert koyup anlamsız şekilde beni üzüyor. Akılsız başım... Bir de şu göğsüm sıkışınca yerine gelse ya. Kendim için başka bir şey istemiyorum. Birinden kurtulsam yenisi hazırda bekliyor. Kalbim her an duracak gibi. Beni ayağımdan prangalı bir şekilde gezdiriyor avluda. Kusup atmak istiyorum içimden. Çünkü kimse gelip o tokadı atmıyor artık. Üzüntü vermek için gitmemeliyim hiçbir yere. Hâlâ gözlerim doluyor. Sağımdaki insan, solumdakine benzemiyor ve hepsinin insanlık ile arasına mesafeler girmiş. Uçurumlar var. İşte bu anlattıklarım rafta eskimiş romanlar. Gemiden limana sallanan mendiller. İçimde yanıp kül olan bir orman ve işte bunlar içimdeki sessizlik. Her insan kör gelir dünyaya. Beklemek aciz insanların işidir. Kalkıp bir şeyler yapmalı. Hiçbir zaman öldürmemeli içindeki çocuğu ama onu herkesle tanıştırmamalı. İnsanlar ile kalabalıklaştırılmış bir dünyada yapayalnız ve kaybolmuşken kışın ortasında bir gamzeli güle içim gidiyor. Yalnızlığımla hiç kimseyken, buğday tanesinden insan olmayı öğrendim. İnsan kalmak artık elimde değil.
2019'

Mehmet Habip Güney

...

Kaygısız başımız çocuklukta kaldı !..
Dün takacak bir şeylerimiz vardı ,
Bugün de var !
Yarın da kafamıza takacak bir şeylerimiz mutlaka olacak .


...

Bilirsin sen aslında içimde anlatmak ta zorlanan duyguları
Seninle başlar ancak sadece seninle biter bu aşkın hüsranı
Kaygım.....
Anlatamam ki ben seni canımdan çok sevdiğimi

...

Ruhu ve yüreği ise yılgın
Sürekli bir kaygı kemirir zihnini
İşsiz kalma ve çalışamama kaygısı.

1 Eylül 2025 - Pazartesi

...

Uzansam dokunacakmışım gibi,
Ulaşsam yitirecekmiş,
Düşsem görecekmişim gibi dibi,
Düşünsem delirecekmiş.
[/ikiyanayasla]

...