Yaradanur canlı olmamam canlı olmamam dan değil
Ne canlı ne cansız olduğumdan der

Sedat hünkâr
Karamecnun

...

Yaradanur yok olmam var olmadığımdan değil
Ne var ne yok olmamdan der

Sedat hünkâr
Karamecnun

...

Yaşasan yaşarsın der yaradanur yaşamamam yaşamadığımdan değil ne yaşar ne yaşamaz yaşadığımdan der



İnsanuruhızır yaradanura var olmayansın sen der

...

Bırak bende kalsın
acıtma canımı
Ayrılık şarkılarıyla

Hayalleryumağı

...

Yaradanur ben olmadığımdan değil görülmez olduğumdan göremiyorsun der

Karamecnun
Yaradanuruhızır

...

Sessizce alışarak yaptık.
Bir gün değil,
Her gün biraz daha vazgeçerek
Doğruyu tanımaz hâle geldik.
İnsan dediğin,

...

Hayatın girdabında savrulur, kırılır.
Gözlerinde umut parlar, gönlünde hüzün,
Her nefes bir mücadele, bir başka düğün.

Düşlerde yolculuk eder, gerçeğe döner,

...

benim olmayan bir kalp atıyor
saydam rahimde nabız sayılır: bir, sıfır
fiber ışıkta titreyen nabzım
kanım, soğuk bir komut
dokunduğum her yer yoklukla mühürlenir

...

derisinde dağlanarak sınandı insanlığın
barış çubukları tütmeden,mızraklar filizlenmeden
savaş tamtamları sağırlaştırdı sultanları
sultanlar,sultalarına aldı koca kıtaları
körleşti gözler,kana susadı dudaklar

...

Zalimlik bir kere o kanlı tahta oturup mührünü basınca, birinin sahte şatafatı binlerce masumun çığlığı ve yıkımı üzerine bir utanç abidesi gibi yükseldi; o mazlum gözyaşları toprağa aktıkça yeryüzünden onur çekildi, paylaşmanın o mukaddes tadı yerini irin dolu bir nefrete bıraktı. Tadı bozulan bu hayatın içinde insan insana artık sadece bir kurban, sadece basılıp geçilecek bir ceset gibi bakmaya cüret etti; bu arsızlık öyle bir raddeye geldi ki, sen ilk defa ruhunun orta yerinden ikiye bölündüğünü ve bu alçak yükü artık bir saniye bile taşımayacağını anladın.
Sen hala insanlık onurunu korumanın, bir canı incitmemenin davasını güderken, onlar insanlıktan çıkmanın ve yok etmenin o iğrenç yarışında birbirinin gırtlağına çöktüler; bu leş yarışın sonunda kimse bir şey kazanmadı ama insanlık adına kutsal olan ne varsa hepsi tek tek çiğnenip tükürüldü. En başta o mukaddes güvenimiz, o çocuksu safiyetimiz ve helale sığınan kanaatimiz birer kağıt gibi yakılıp külleri bu kokuşmuş havaya savruldu; o safiyet gidince meydan sadece kalleşlere, hırsızlara ve hırsın o zifiri, o boğucu karanlığına kaldı.
O karanlık şimdi bir kefen gibi hepimizin üzerine çökmüşken, sen son bir nefretle "neden bu kadar alçaldılar" diye haykırıyorsun; haykırıyorsun çünkü senin kalbin hala bir sızıyı hissedecek kadar canlıyken, karşındakiler bir yetimin son lokmasına göz dikecek kadar aşağılık bir çukura mahkum olmuş durumdalar. Yorulmakta değil, bu kokuşmuş düzene sırtını dönmekte haklısın; çünkü dünya artık yaşayanların yurdu değil, kendi saadetini başkasının cehennemi üzerine kuran, ruhu çürümüş leşlerin hüküm sürdüğü koca bir mezbahadır ve bu mezbahada insan kalmaya çalışmak, artık en büyük ızdıraptır.

...