Düşünmeden yargılamadan
Geleneksel basit yaşa
Hayatın anlamsızlığını düşünme
Boşlukları dolu kabul et
Bilim din felsefe hatta matamatiksiz

...

Seni gördüğümden beri, rotamın istikameti belli
Ya seninle birlikte varacak kıyıya, senli ve benli
Ya da en derin sularda batacak "Titanic" misali...

Zülfikar Demirel

...

Arkandan, çelme takıp düşürecek kadar nankör,
Sonrasında hiçbir şey yokmuş gibi !!!
El uzatıp kaldıracak kadar centilmen!!!!

Zülfikar Demirel

...

1-Söylenen söz
2-Kaçırılan fırsat
3-Atılan ok
4-Geçmiş zaman
Hayatta kaybedilmemesi gereken üç şey,

...

YİNE BAŞIM SARDI KARA BULUTLAR !
EKSİK OLMAZ OLDU KAVAK YELLERİ!
SAKLAR TÜM HER ŞEYİ ŞU KARANLIKLAR!
AZAP GİBİ GELİR HER GÜNDÜZLERİ!

...

Beyaza karanlık bürüyen gözlerin altında ezildi
Aşk kokan resme büründü sonra terk edilen vücudlar ve birer cesetti/k

Kolu eli ayağı sürüdü sıcağın altı alnı / bir karıs kefenlenmiş toprağa üfledi zan heybetli görüntüdür insan epey çehresi acayip çevresi zaman işte bu zaman

...

Ayinine bakar gözlerim sessizce,
Birliğine sığınır kalbim gizlice.
Bittiğine inanmam anıların,
Çektiğine şahit olur yolların.

...

Acımasız hayat,
senin ellerin yokluk kadar soğuk,
her dokunuşunda içimde bir şehir yıkılır.
Yüreğimdeki çocuk hâlâ aç,

...

Sandım ki beni herşeyden çok seviyor
Ne o kutsal sevgime inandın nede aşkın varlığına inanabildin
Hayat devam ediyor...



...

Bana anlattılar: cehennem ateşten bir çukurdu, küllerden bir denizdi. Ben ise onu gördüm — ama alevler değil, insanların içindeki suskunluk, kırık bir yolun sonunda tüten bir yıldızdı. Dinle; bu, bir zamanlar yaşayan ve geri dönen birinin anlatısıdır.

Eskiden adı olmayan bir köy vardı. Taşları hep sıcak, rüzgârı hep ince bir hüzün taşıyan. Orada, kirli elleriyle göğe bakmayı öğütmüş bir taş ustası yaşardı: Adını bilmezlerdi; insanlar ona yalnızca “Göz” derdi, çünkü gözleri geceleri ışık gibi parlayıp sabahları kadere kızar gibiydi.

Bir gece, köyün üstünde kurşuni bir ay asılıyken, Göz’ün kapısı çalındı. Gelen, yakılmış kanatlı bir kervancının çorabını giyen bir çocuktu — adı Yalnız’dı. Yalnız, gözleri çukur, sesi rüzgâr gibi kopuktu. “Cehennemi gördüm,” dedi. “Ben oradan kaçtım.” Kimse inanmadı; çocuk konuşurken dudaklarından küllü bir duman arasıra kaçıyordu.

...