Papatya sever bazı güzel kadınlar. Papatyanın kırlardaki özgürlüğü, umursamaz halleri onları güçlendirir. Ne bir vazoya mahkûm olmak isterler ne de birinin elinde solup gitmeye. Rüzgâr nereye savurursa oraya eğilir, ama köklerinden vazgeçmezler. Beyaz yapraklarında masumiyet, sarı göbeklerinde güneş taşırlar. Koparıldıklarında bile güzelliklerinden eksilmezler, yalnızca biraz susarlar.

Belki de bu yüzden papatyalar onlara benzer. Sessizce açarlar, kimseye yük olmadan yaşarlar. Sevilmek güzeldir elbet ama özgür kalabilmek, kendi göğünün altında çiçek açabilmek daha güzeldir.

Ve bazı güzel kadınlar, sevdayı bile papatya gibi sever. Avuçlarına hapsetmeden, benimsin demeden, yanında özgürce açabilen bir yüreği seçerler.

Çünkü onlar iyi bilir. Gerçek sevgi, çiçeği koparmak değil; onun açtığı yerde yanında durabilmektir.

Ve belki de bu yüzden bazı kadınların kalbine giden yol, büyük sözlerden değil de küçük inceliklerden geçer. Bir papatyanın başını okşar gibi dokunmak, suskunluğunu soru yağmuruna tutmadan yanında durmak, özgürlüğünü elinden almadan sevebilmektir mesele.

Çünkü o kadın bilir ki, sevgi bir kafes değil, gökyüzüdür. Kanatlarını kırmadan sarabilen, gitmek istediğinde yolunu kesmeyen, döndüğünde ise onu kaldığı yerden değil, bıraktığı yerden karşılayan bir sevgi ister. Yani kırların ortasında açan bir papatya gibi…

Güneşe yüzünü döner, yağmurdan kaçmaz, rüzgâra küsmeyi bilmez. Bazen boynu bükülür ama kökü toprağa sımsıkı tutunur. Hayat ne kadar hoyrat davranırsa davransın, içinde yeniden çiçek açacak bir mevsim saklar. Ve gün gelir, biri onun yanında durur.

Koparmadan…
Sahiplenmeden…
Değiştirmeye çalışmadan…
Sadece sever.

İşte o zaman kadın, yıllardır sakladığı gülümsemesini çıkarır ortaya. Papatyaların arasından yükselen bir bahar gibi… Ve anlar ki bazı insanlar hayatımıza bizi kendilerine benzetmek için değil, kendimiz olarak kalabilmenin ne kadar güzel olduğunu hatırlatmak için gelir.

Emre Vehbi ALKAN
Şiirbaz