Erişti mevsim-i hicrân, vuslat bî-gâne kalmıştır
Gönül tahtında sultanlık, yıkık bî-hâne kalmıştır
Ne lutfundan şifâ ummam, ne minnet eylerim yâre
Bu mecrûh sînemde dâim, derin gamhâne kalmıştır
**

...

Eldeki umut sıcak
Sırtımızda toz, yorgunluk
Dilimde tek bir bayrak

Çantada azık, kalpte söz

...

Avlumda güller açmış
Annemin duası üstümde
Kalbim bugün yumuşamış

Elim komşuya uzanır

...

Yaşarım billahi keyfime göre
İçirsin acıyı ah kana kana
Yaşarım billahi keyfime göre

​Darılıp, kırılmam yazan kaleme

...

tutmadığında gemi batacaktır

Gemi battığında neden battığının dahi farkında
olmayacaklar fakat birileri battığını istiyordu


...

Tüm bunları gördüğümde gözlerime inanamadım. Orada, elinde bir oyuncak ayı tutan ve bir deli gibi sevinçten çılgına dönmüş bir adam vardı. Bir çocuk gibi neşeyle dans ediyor, sanki elindeki O oyuncakla birini havaya kaldırıyormuşçasına defalarca kendi etrafında dönüyordu. Her gün aynı manzara yaşanıyordu. Her gün inanılmaz bir gayretle çalışıyor; ücretini alır almaz, gidip bir peluş oyuncak satın alıyordu. Ardından, içi sevinçle dolup taşarak dans ediyordu. Sonra bir dükkâna uğrayıp bir prenses elbisesi alıyor ve büyük bir heyecanla oradan koşarak uzaklaşıyordu. Bu durum—tıpatıp aynı rutinle—haftalarca böyle devam etti. Bu hâl merakımı uyandırdı; haftalar boyu, her Allah'ın günü neden böyle davrandığını anlamak için içimde karşı konulamaz bir istek duydum. "Zavallı baba," diye geçirdim içimden ve onu gizlice takip etmeye başladım. Yaklaşık beş kilometre sonra, bir köşeyi dönüp gözden kayboldu—sanki sırra kadem basmıştı. Hiçbir yerde görünmüyordu; ama hiçbir yerde. *Ne tuhaf,* diye düşündüm. Tam geri dönmek üzere arkamı döndüğüm sırada, bir duvarın arkasından gelen, yüksek sesle konuşan bir adamın sesini duydum: "Bak, sevgili kızım! Tıpkı her gün yaptığım gibi sana yine bir peluş oyuncak getirdim; prensesim için bir de prenses elbisesi aldım!" Adam gülümsüyor, yüzü sevinçle ışıldıyordu. Kızdan hiçbir ses gelmediğini fark edince, usulca daha da yaklaştım. Derken, ansızın hıçkırıklara boğuldu; gözlerinden yaşlar süzülürken dizlerinin üzerine çöktü. "Neden " diye haykırdı. "Neden"—ve ağlamaya devam etti. İyice yaklaştığımda, gerçekten yürek burkan bir manzaraya tanıklık ettim: Kontrolsüzce ağlayan adam, bir mezar taşını kucaklamış yatıyordu. Her taraflı dolu Oynçaklar ve Elbiseler. Mezar taşının üzerine şu sözler kazınmıştı: "Burada, Babasının Prensesi Didem Yatıyor"......

...

Yaptığı işler sakat
Şu dünyayı viran etti
Ben insanım diyen zevat

Zengini ben benim diyor

...

Aklı olan Tanrı kendini yapmaz
Ey üstad cahildin cahilsin cahil
Gönül de damladan hiç derya kapmaz

Dişi olanı var bilirsin gördün

...

Hazreti Lâdikli Ahmed Hüdâî
Havâsa ayandı avâma gizli
Hazreti Lâdikli Ahmed Hüdâî

Anne babasına ihsân işiydi

...

Zam üstüne zam geliyor.
Sabah ayrı akşam ayrı,
Zam üstüne zam geliyor,
Vallah hepsi tam geliyor.


...