İlk dünyaya teşrifteki ağlamanın sırrı hala sırdır, YEĞEN!
Elest bezminde Ruhun Allah(C.C) ile beraberken,
O ruhlar aleminden koparak, senin bedeninde var olduktan sonra,
120.günde Cebrail(A.S.)'in üflediği, ruhmuydu ağlayan YEĞEN!
Bu ağlama ruhlar aleminden ayrılışın hüznümüydü YEĞEN!

...

Korktum çıkarır seni aniden karşıma
Ama rüzgâr bu gece fena esti be usta
Bir yaprak gibi savurdu bıraktı kapına

Balık senden olsun bu gece rakı

...

Akşamları evin içine başka bir sessizlik siniyordu artık. Çocukların neşesi bile yorgun duvarlara çarpıp eksiliyordu sanki. Bir gece, çocuklar uyuduktan sonra Rıfat derin bir nefes aldı. Gözlerini yere indirip ağır ağır konuştu.
— “Muazzez… burada ne kadar uğraşsak da yetmiyor. Belki başka bir yerde yeniden başlayabiliriz.”
Muazzez başını kaldırıp eşine baktı. Bu cümle günlerdir ikisinin de içinde büyüyen suskunluğun adıydı aslında. Sessizce pencereye yürüdü. Dışarıda rüzgâr, portakal ağaçlarının dallarında hüzünlü bir türkü gibi dolaşıyordu. Doğup büyüdüğü toprağı bırakmak kolay değildi. Her sokağında bir hatıra, her köşesinde yarım kalmış bir anı vardı. Ama annelik bazen insanın içindeki bütün alışkanlıkları susturup çocuklarının geleceğini seçmesiydi.
Günler süren hesaplardan, uykusuz gecelerden ve sessiz dualardan sonra karar verdiler. İç Anadolu’ya taşınacaklardı. Rıfat, orada bir binada görevli olarak çalışabileceğini öğrenmişti. Belki maaşı büyük değildi ama düzenliydi. Onlar için düzen, artık lüks değil; nefes almak demekti.
Taşınacakları sabah evin içinde buruk bir telaş vardı. Çocuklar heyecanla kolilerin etrafında dolaşıyor, yeni şehirde nasıl bir hayat yaşayacaklarını soruyordu. En küçükleri Muhammed Rıfat, oyuncak arabasını göğsüne bastırıp masum gözlerle babasına baktı.

...

Seni çağrıştırır gördüğüm her şey.
Baktığım her yerde izin var senin,
Ondan karamsarım buralarda ben

Kaplamış yeşiller bütün âlemi,

...

Seni çağrıştırır gördüğüm her şey.
Baktığım her yerde izin var senin,
Ondan karamsarım buralarda.ben

Kaplamış yeşiller bütün âlemi,

...

________ᰔᩚ
Mihnet-i hicran ile dil oldu pür-hûn akıbet,
O sultan-ı cihân gitti, yıkıldı mülk-i cân,
Saray-ı kalbime çöktü hüzün, sükût oldu fâsit.
**

...

Bir şehrin ortasında kurulmuş küçük bir ömürdür…
Seher vaktinde başlayan yollar,
Leyle karışan hayâllerle yürünür.

Kimi dem bir kantin köşesinde tebessümdür,

...

Kafayı taktın , sevgilim benim..
Ayva , nar dedi...kucakta kedi..
Mamalar verdi , onu çok sevdi...

Sevgine hasret , güzelim benim

...

Tek kalemde sildin bitirdin her şeyi
Yaşanır mı hayat söyle sen olmadan
Çok mu gördün bana o üç heceyi

Oysaki senden neler neler ummuştum

...

Aşktır sanattır hayatımızın pusulası
Gitmemiz gereken yolu yönü
O gösterir bize
Onunla kurtuluruz
Pusu ve uçurumlardan

...