Hazana döndü ömür, dökülür yaprak, yaprak
Ne ağzımda diş, nede, kafamda saç kalmadı
Sanki çağırır beni, geldiğim kara toprak
...Tükeniyor dermanım gözümde fer kalmadı
...Ateş gibi yakacak içimde har kalmadı

...

Gözlerine bakınca, yüregim cız edecek
Benide bir sevenim, olmadı hiç olmadı
Sevgi kalbe akınca, ömür boyu gidecek

...

Düz bir vadide yürüyemedim
Olması gerekenleri
Yanımda varedemedim
Düğümler çözülemedi
Gün geceyi geçemedi

...

Sen hep yoluma durdun, gizli bir pusu gibi,

Kalbinden el uzatsan, can verirdim uğruna,


...

Düşürdüğünde maviliğin gözlerini,
Sancılanıyor yine toprağın kokusu.
Hüzünlerin aldanışlarıyla sevişen ruhum,
Yol almaya başlıyor kayıplarımdaki dünya’ya.


...

Sevda mevsiminde bir bahar göremeden gitmiştin. Yokluğunu bir beden bol gelecek şekilde küçük bedenime örerek ait olduğun baharlara zamansız gitmiştin. Bu gidişin binlerce sebebi vardı biliyorum. Gidişin bazen “sana gecikmişliğim “ olmuştu bazen de senin hayata yeniden ve sıfırdan başlayamama korkuların. Her ne olursa olsun gitmiştin işte. Anlamı yok gidişini tekrar yüreğimde küllendirmenin. Lakin gittiğin gece, tüm acıları soyunup yağmurların koynunda yüreğimle çırılçıplak “sana “ ağlamıştım. Yokluğunda kimi zaman kanadım durdum sevdanın kör topal kelimelerinde. Kimi zaman da tek bir kelime etmeden yalnızlığına demlendim. Tek cümlelik vedaları iyi bilirim sevgili. Gidişinle ayrılığın ayakuçlarına yuvarlansam da yüreğimle hep imkansız sevdama sustum. Evet, benden uzaklara giderken – bir zamanlar yüreğine ölümsüzlüğü kazıdığın- adımı tek kalemde silmişsin dudaklarından. Yaşanmış onca hatırayı “ hiç yaşanmamış “ bilip sonsuza dek çıkarmışsın beni hayatından. Adımı “ iki dudağın arasında” anmamakla beni unutma çabasında olabilirsin sevgili. Beni çoktan unutup geçmişin tozlu raflarına sürgülemiş ya da sendeki “ beni “ yalnızlığa kefensiz gömmüş olabilirsin lakin ben seni gittin diye bir kalemde unutmadım sevgili. Sana inat, yokluğuna inat yaşattım seni. Gelmeyeceğini bile bile beni “ bana “ bıraktığın yerde hala seni bekliyorum. Dilimde ikimizin şarkısı ve senden bana miras iki damla gözyaşıyla sevdamı sayıklıyorum. Ve özlerken seni; mayasız yokluğuna “ bir mintan sabır “ ekleyip hayatın en dar teknesinde varlığını “ yarınlarıma ” yoğurmakla meşgulüm sevgili..Ben seni hala seviyorum sevgili….

Bilmiyorum. Hangi kadın gelmeyeceği bilindiği halde her gece sabah ezanlarına kadar beklenildi? Hangi erkek, sevdiği kadının ellerini bir daha tutamayacağını bilse de sevdiğinin- daha tövbesi edilmemiş- taze günahlarına kefil oldu? Giden bir kadının ardından kaç erkek, sevdiği kadının gülüşlerini dualarına katıp giden sevgilinin kangrenleşmiş acılarına “yarım bedenini “ kefen bildi ? Cevabı olmayan onlarca soru sevgili. Evet, sen gittin diye etrafımı tel örgülerle çevirdim. O tellere hasretinin ölümcül elektriğini verip gelmeyeceğini bile bile seni bekledim gülüşlerinin tomurcuk açtığı tepelerde…


...

Esrarlı gözlerinde kaybettim kendimi.
Resim karelerinde aradım hep mutluluğu,
Terk edip gitmekti amacım gidemedim.
Cankuşum yakalandı canan tuzağına,
Art arda gelen sevgi okları kafesledi gönlümü.

...

Bitmek bilmeyen yalnızlığımla,
Sana geldim bu gece anne.
Yağan yağmur tanesiyle,
Senin gül tenini,
Toprakta koklamaya geldim anne.

...

Hicran var derinden çektiğim ahh'da
Bak! derine gömülmüş gözlerimde
Mülteci bakışlarım yağmurlarda.

Hemen şurada, yad'ımda, yanımda

...

Ayşe Kübra denen kıza vereceklermiş hediye

Emir verdi Beyaz saray, hediyeler hazır olsun
Gece sabaha varmadan, gitsin menzilini bulsun


...