...

Canımdan aldığın can mıyım
Her gün beynimdesin sen misin
Kötüysem bu kadar sende kim



...

omuzlarımda yılların suskunluğu,
avuçlarımda kimseye anlatamadığım yangın.
Ben,
sevilmeyi öğrenemeden büyütülmüş bir kadın,
çocukluğum yarım bırakılmış bir ninni,

...

Bir âşık üslubuyla, sazın tellerinden dökülen sır...

Gece yarısı vurur sazımın teli,
Sordum dağlara, sordum boz bulanık sulara:
"Hak'tan gelen nefha mıdır bu yüreğe düşen?

...

aynı yağmur ıslatıyor saçlarımızı,
aynı güneş doğuyor yoksulun da zenginin de penceresine.

Nedir bizi ayıran?
Bir isim mi?

...

Yokluk suyuyla doğmuş bir cümle arıyordum
Göğü ektim tarlama başaklar yıldız verdi
Dibine gübre yaptım benim olmayan derdi
Döküldü tohumları toprağa ışık serdi

...

şarkıların sonu
masal gibi bitip tükendi
o beyaz vapur
bir ömür günü
geçiyor bunca hayalin içinden

...

Onca zamanın ardından,
içinden geçirdiğin “seviyorum” söylemlerini bir türlü seslendiremiyor, dile getiremiyordu erkek.

Mehtaplı bir gecede,

...

Vakitli vakitsiz yollara düşüp sonrasını ahuzar saydık... Bilmedik, bilemedik; bir ocakta pişen aşa kaşık salladık... Kâğıt, kalem yârenimiz oldu; aşkı yaşamaktan ziyade yazmaya kalktık. Bilmem kaç kilometre öteye, karlı dağın eteğinde yâri bıraktık...
"Gurbet terbiye edici" deyip baba ocağına hasret yaşadık; aşk bunun neresinde, farkına varamadık... Yol mu tükendi yoksa ömür mü bilmem. Bir karış mezar yeri aradık. Bir de üzerimize toprak atsın diye başka ölümlüyü dost saydık...
Saya saya bitiremediğimiz hatalar için el açtık... Niyetimiz sevmekti, izhar edemedik...
Ve işte yolun sonu... Aşk bir sır, güneşi ardıma aldım... Dün değil, ondan önceki gün çıktığım son yoldun... Ve ben hiç gözümü ayırmadan son bir kere sana baktım... Allah'a emanet edip öbür dünyaya dua saldım.
🔥 Ismahan Çeribaşı 🔥

...

Ben ki hâk-i zîrin mütevâzı sâkini,
toprakla hemhâl, karanlıkla hemsohbet bir mahlûk idim;
kökler bana tavan, taşlar bana komşu,
rutûbet ise sadık bir refîk olmuştu.

...