bir fidan dikersin
daha çok küçüktür
uzun zaman beklersin
fidan büyüyecekya

...

Çirkefliğinde hayatın
Ne ab-ı hayat ne bengisu kar etmez
Yar etmez hayat bana mutluluğu
Efganlar koparırım vuslatın bağrından
Sinemde tutuşur inşirah

...

Sen yeşert, büyüt sevdiğim
İçimdeki sevda pırıltılarını
Sen ortaya çıkart sevdiğim

Kararıp soğumuş kalbim

...

AZRAİL HER GÜN CAN PAZARINDA,
ÇOCUKLAR OYUNCAK DİYE,
MERMİLERLE OYNAMAKTA...

GAZZE ÇÖKMÜŞ,

...

Bir uzun düş güzelim,
Gökyüzünden ölüm yağar.
Yazısında gelincikler göğermiş
Kan kırmızı.
Güzelim ,

...

Küçük teknesi ile Ticaret yapan Jeaan Pirre,Bir akşamüzeri geç kalır ve Seine nehrinde ilerlemeye devam eder.Fırtına,tipi öylesine yoğundur ki batmamak için büyük mücadele verir. Bu gün kü Paris şehrinin ilk temellerinin atıldığı “İle de la Cite”adası yakınlarına geldiğinde tekne kıyıya vurur ve parçalanır.Jeann Pierre başını sert bir şeylere çarpar ve kıyıda uzanır kalır.
Sabah Maria kardeşi Sophia ile birlikte nil kıyısında koşarken kıyıda uzanmış yaralı bir genç görürler.Jean Pierre gözünü açtığında yakıcı bir güneş ve gülümseyen iki genç kız görür.
Kızlar sen yaralısın deyip koluna girip kaldırırlar ve Maria bu kardeşip Sophia,bende Maria der.Genç adam şaşkın bakışlarla ben de Jean Pierre der.Böylece tanışırlar.Kızlar Pierre’i eve götürürler.
Annesi hemen içeri almalarını söyler,başındaki yaraları temizleyip sardıktan sonra yemek getirirler.Pierre çocukluğundan beri ilk kez böyle sıcak bir ilgi ile karşılaşır.Çocuk yaşta anne,babasını kaybetmiş,amcasının yanında sevgi nedir bilmeden yaşamıştı.İkinci ve üçüncü gününde Maria ile Adayı birlikte gezerler.Hatta hiç yerleşim olmayan karşıdaki “ile Saint Leus”adasına da giderler.Jean Pierre öylesine mutlu üç gün geçirir ki şaşkınlık içindedir.Bu güne kadar

...

*
İyilikle kötülük, değişiyor bir anda
Kafa, kalp elde rehin, ayaklar bu vatanda...
*
YETER

...

Ruhumu duygularımı değiştiren
Tülden bulutlarda gezdiren
Lacivert gecelerde ,yıldızlara baktırıp
Uykularımı bölen
Beyaz gül gibi yüzümü solduran

...

Ellerim uzanır hayaline sızılı belki biraz ürkek
Yanık türkülerim var benim gittiğinden beri
Yarına ezberlediğim ayrılıklar artık ruhumda bir senfoni...
Sevdim ben yine de seni tüm ihtimalleri hiçe sayarak
Ezberledim o kelimeyi "yar" dedikçe döküldü dilimden ayrılık ezgileri

...

Filistin’de doğmak suçum mu? Benim
Ninni bilmez anam hep ağıt söyler
Filistin’de doğmak suçum mu? Benim

Paramparça oldu dağıldı tenim

...