On bir ay bekledik, yolun gözledik,
Gönül sarayında nura özledik.
Nefsin sinesine mühür gizledik,
Hoş geldin sultanım, safa getirdin.


...

Artık her yer sadece kül ve iz kokuyor.
İçimdeki yangının dumanı bile tütmez oldu artık,
Sanki tüm kelimelerim bu gece dilimde birer birer sustu.
~~
Kırık bir saatin yelkovanına asıyorum yorgun umutlarımı,

...

Gözlerin buğusuna yansıyınca,
Ben seni,
Bir başka sevmez miyim yar...


...

Özlediğin kadar seviyorum seni…


...

Birkaç saat sonra evrene yolculuk var.
Gökyüzü kalbini tutmuş, yıldızlarda bir telaş,
Uzaya yolculuk başlıyor.

Merkür — sabırsız, sıcağın içinden gelmiş,

...

Aslında yapması gereken iş çok basitti; ama ilk defa insanların fotoğraflarını ciddi bir sorumlulukla çekecek, yüzlerindeki mutluluk anını ölümsüzleştirecekti. Hep birlikte yeri ayarladılar. Ertesi gün reklam firmasından bir ekip gelecek, köşeye büyük ve dikkat çekici bir yazı hazırlayacaktı. Yazının içinde “Hayat sevince güzel” cümlesi yer alacaktı.
O gün herkes bu projeden etkilenmişti. “Müşteriler daha çok ilgi duyacak,” dedi Aslı heyecanla. Ebru Hanım gülümseyerek, “Evet Aslı’cığım… Zaten biz insanları mutlu etmek için çalışıyoruz,” diye karşılık verdi.
Aslı bir an utandı; çünkü düşüncesini fark etmeden sesli söylemişti. Bu küçük mahcubiyetin ardından yine bir kahkaha tufanı koptu. Aralarındaki samimiyet öylesine güçlüydü ki, herkes birbirini içtenlikle seviyor, çalıştıkları yer adeta bir iş ortamından çok sıcak bir aile yuvasını andırıyordu.

...

tutunacak bir kendimi bile çalmışlardı benden.
Meğer ben kaybolmamışım,
sadece kader
beni sana gelene kadar
saklamış.

...

Çünkü gelmek, mesafe ister.
Oysa aşk mesafeyi çoktan yakmıştır,
Sende sandığın her uzaklığı kül edip bekler.

Aşk kapıya dayanmaz,

...

En yakın dostum oldu hüzün.
Bir gün gülsem bin kez çıktı hırsın.
Ey kader nedir nedir bana kastın?.
Şu fani Dünyada ki en büyük yoldaşım oldu.
Gözümde ki yaşım.

...

Seyrine doyum olmaz,
Dikilitaş’tan, Feneraltı’ndan…
Günbatımı temaşa edilir,
Çakırtepe’den, Şeyh Yunus’tan


...