Kadere İnat
Kaderin oyunu muydu bu yaşadıklarım?
Sol yanımda, bağrımın tam ortasında yanan bu ateş neydi?
Söylemeye çekindiğim mutlulukların uğramadığı bir ömür müydü yaşadığım?
Ne zaman dönüp geçmişe baksam, yarım kalmış hayallerin gölgesi düşüyor gözlerime.
Sanki her şey biraz eksik, biraz uzak, biraz da kırık kalmış içimde.

Kim bilir...
Belki bir gün mutluluk da çıkıp gelirdi. Gözlerimin yıllardır beklediği o gülümseyiş, kapımı çalar da "Ben geldim." derdi. Belki uzun zamandır sustuğum bütün cümleler yeniden anlam bulurdu. Belki de içimde sessizce büyüttüğüm özlemler, yerini huzura bırakırdı.
İnsan bazen bir umuda tutunarak yaşar.
Ben de öyle yaptım.
Her sabah yeniden doğan güneşe baktım.
Her akşam yıldızlara içimi anlattım.
Belki bir gün, dedim. Belki yarın. Belki de hiç ummadığım bir anda...

Şimdilerde yüreğim, karşısına çıkacak en güzel anı bekliyor.
Ah, bir bulabilsem..!
Aramaktan öyle yoruldu ki bu beden; beklemeye bile tahammülü kalmadı bazen
Ne kadar yol yürüdüğümü, kaç kez düştüğümü, kaç kez yeniden ayağa kalktığımı yalnızca ben biliyorum.
İçimdeki kırık ve buruk yaralar hâlâ sarılmayı bekliyor.
Acaba sarılır mı?
Yoksa her geçen gün yaralarıma bir yenisi daha mı eklenir?

Bazen öyle geceler oluyor ki, sessizlik bile canımı acıtıyor. Duvarlar üzerime geliyor, hatıralar birer birer kapımı çalıyor.
Ne kadar kaçmak istesem de insan bazı anılardan kaçamıyor.
İşte yine yeni bir gün...
Yeni başlangıçlar... Yeni umutlar... Yeni beklentiler...
Umutsuz yaşayabilir mi insan?
Yoksa olanları kabullenip kaderine boyun eğerek hayattan kopar mı?

Kim bilir...
Belki de bütün bu yaşananların bir anlamı vardır. Belki bugün çekilen acılar, yarının huzuruna açılan kapıdır.
Belki de sabırla bekleyenlerin hikâyesi, en güzel sonla tamamlanır.
Ama ben susmak istemiyorum.
Haykırmak istiyorum.
İçimde biriken bütün kırgınlıkları gökyüzüne bırakmak istiyorum. Karşıma çıkan engelleri birer birer aşmak, önümde duran bütün karanlıklara meydan okumak istiyorum.
Bu kader oyununa artık "dur" demek istiyorum.
Çünkü biliyorum; insan yalnızca düştüğü için kaybetmez.
Asıl kayıp, yeniden ayağa kalkmaya cesaret edememektir.

Şu an belki yıkık bir viraneyim.
Belki paramparça bir kalbim var.
Belki geceleri içime sığdıramadığım hüzünlerle yaşıyorum.
Ama kader deyip geçmiyorum.
Yaşama sımsıkı sarılıyorum.
Çünkü biliyorum; her gecenin bir sabahı, her kışın bir baharı vardır. Beklenen ne kadar gecikirse geciksin, vakti geldiğinde mutlaka gelir.
Ben umutları çok bekledim...
Çok özledim...
Çok istedim...
Ve bir gün geleceklerini de biliyorum.
Beklemekten yorulsam da vazgeçmiyorum. Çünkü sabrın sonu selamettir. Çünkü hayat, vazgeçenlere değil; direnmeye devam edenlere güzelliklerini gösterir.

Kadere inat dimdik ayaktayım.
Yaralarımla... Eksiklerimle... Kırılmış yanlarımla...
Ama yine de ayaktayım.
Ve biliyorum ki;
Bir gün bu uzun bekleyiş bitecek.
Bir gün içimdeki bütün fırtınalar dinecek.
Bir gün yüzümde yıllardır hasret kaldığım o gülümseme yeniden yeşerecek.
İşte o gün dönüp bugünlere bakacağım ve diyeceğim ki:
"İyi ki vazgeçmemişim...
İyi ki umudumu kaybetmemişim..
Çünkü insanı hayatta tutan şey, gerçekleşen mutluluklar değil; gerçekleşeceğine inandığı umutlardır."
Ve ben...
Kadere inat, umut etmeye devam ediyorum.!