İnsan bir anda değişmiyor.
Bir anda tükenmiyor da.
Daha sessiz oluyor her şey.

Önce bazı şeyleri içine atıyorsun.
Sonra anlatmamaya başlıyorsun.
Bir süre sonra da zaten anlaşılmayacağını düşünüp tamamen susuyorsun.

Sonra garip bir şey oluyor…
Canını acıtan şeyler aynı,
hayat aynı,
insanlar aynı…
Ama sen aynı olmuyorsun.

Daha az konuşuyorsun.
Daha az heyecanlanıyorsun.
Daha az hissediyorsun.

Eskiden kırıldığın şeylere “boşver” diyorsun. Aslında boşverdiğinden değil.
Yorulduğundan…

İnsan sürekli güçlü durmaya çalışınca
bir yerden sonra içi kapanıyor. Ve bu dışarıdan pek anlaşılmıyor.

Çünkü hâlâ gülüyorsun.
Hâlâ konuşuyorsun.
Hâlâ herkesin arasına karışıyorsun.
Ama içinden bir şey yavaş yavaş çekiliyor.

En kötü tarafı ne biliyor musun?
Bir süre sonra bunu normal sanıyorsun.
İşte o zaman insan üzülerek değil,
hissetmemeye başlayarak kayboluyor.
Ve çoğu kişi kendi içinde ne zaman kaybolduğunu hiç fark etmiyor.

UZMAN PSİKOLOG GİZEM BADEM