Bir zamanlar biri varmış, elinde hep aynı taşı taşırmış. Kimse fark etmezmiş ama o taş hep onunlaymış. Öyle cebine koyup unuttuğu bir şey de değilmiş… Gün içinde durup dururken hatırladığı, bazen duruşunu bile değiştiren bir ağırlık gibiymiş. Nereden geldiğini tam anlatamazmış ama bırakmayı da hiç denememiş.

Çünkü o taş sadece bir taş değilmiş. Geçmişten kalan bir şeymiş. Yarım kalmış bir konuşma, içine atılmış bir öfke, söylenememiş bir cümle gibi… Kırıkmış. Ağırmış. Ama en çok da tanıdıkmış. O yüzden bırakmamış. İnsan bazen en çok canını acıtan şeyi bile sırf alıştığı için taşımaya devam eder.

Zamanla yorulmuş. Bazen “artık taşıyamıyorum” demiş, bazen “bir gün bırakırım” diye kendini oyalamış. Ama hep bir şey olmuş… ya zamanı değilmiş, ya yeri değilmiş, ya da o taş olmadan ne yapacağını bilememiş. Çünkü o taş sadece bir yük değilmiş; aynı zamanda kim olduğunun bir parçası gibiymiş. Onu bırakırsa kendinden de bir şey eksilecek sanmış.

Sonra bir gün gerçekten yorulmuş. Bu sefer farklıymış. İçinden açıklama yapmak gelmemiş, kendini güçlü hissetmeye çalışmamış. Sadece durmuş… ve elindekini yere bırakmış.

İlk başta bir şey olmamış. Sessizlik olmuş. Hatta garip bir boşluk. Sanki elinde olmayan bir şeyi arıyormuş gibi.

Sonra bakmış. Ve ilk defa görmüş.

Taşın altında küçük bir filiz varmış. Çok belirgin değilmiş, dikkat çekmeyen, neredeyse ezilecek kadar hassas bir şey… ama oradaymış. Sessizce büyüyormuş. Kimse görmeden, fark edilmeden.

O an anlamış.

O taş sadece taşınan bir yük değilmiş. Aynı zamanda üstünü kapattığı bir şey varmış. Belki de yıllardır.

Belki de o filiz hep oradaymış. Ama o, taşı bırakmadığı için hiç görememiş.

Belki sen de hâlâ aynı şeyi taşıyorsun. Aynı kırgınlık, aynı düşünce, aynı “keşke”. Ve bırakmıyorsun. Çünkü onsuz kim olacağını bilmiyorsun. Çünkü o acı sana tanıdık geliyor. Çünkü o yük, garip bir şekilde seni güvende hissettiriyor.

Ama gerçek olan…

Sen o taşı taşımaya devam ettikçe, altında neyin büyüdüğünü asla göremeyeceksin. Ve bir süre sonra mesele büyüyememek bile olmayacak.
Mesele, kendi hayatının üstünü kendi ellerinle örtüyor olman olacak.

Ve en kötüsü de;

Sen bunu fark etmeden yapıyor olacaksın.

UZMAN PSİKOLOG GİZEM BADEM