- 27 Okunma
- 0 Yorum
- 1 Beğeni
Tombak Şamdan
![Tombak Şamdan](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/231384.jpg)
-Her şey zıddı ile kaimdir-
Çocukluk yıllarımda sokağımızda bir kadın otururdu. Çapraz karşımızdaydı evi…
Cuma günleri evinden tütsü kokuları gelirdi, Müzekker bir mizacı vardı, modern tabirle eril enerjisi yüksek… Hani övünçle erkek gibi dediklerinden…
Geceleri geç uyur, gündüzleri de hep bir yerlere yetişme gayretinde dünyanın çarkını o çeviriyormuş da; el çekse duracakmış gibi bir havayla sarı saçlarını salardı/ Tütün sarardı.
Makyaj yapmaz, İyi giyinir, kokular sürerdi. Her işe en iyisini kendi bildiğinden emin yetişir
, herkes tarafından sevilirdi… Herkes dediğim de onun çevresinde; onu yüzde nisbette çeyreği kadar tanıyan herkes… Eni konu bilinseydi eğer o alacalı ruhu, bence sayısı da azalabilirdi yakınındakilerin…
Bir ben, bir de kulağı kertikli tekir kedi biliyorduk bunu…Biliyorduk dediğim hissediyorduk.
Akıl yanılır kalp yanılmaz ya hani…
...
Kapısının önünde bir gün, çocuk aklı, avcumda peynir yedirdiğim kediyi kovalarken bir bakış atmıştı bana, of…
O bakışta zerre bir şevkat emaresi yoktu, olamazdı. Yer bulamazdı yani öyle bir bakışta.
“Kapınızın önünde besle şu geberesiceyi tipsiz ” derken saçılan tükürüklerinin aksine benim boğazım kurumuştu da, boğazıma kadar çıkan kalbimi, korkudan yerini unutup geri yuttum sanıp bir depar; topuğu ardıma vura vura, tekir bir yana ben bir yana …
Ama işte insanın da mihengi merhametiymiş. Yaş aldıkça iyice anlıyor insan.
Sekiz yaşında bir kız çocuğu ve bir sokak kedisine hangi öfkenin yıktığı enkazı boşaltabilirdi ki insan olan?
-O yıktı-
Biz korktuk.
Ben o şevkati gözünde göremedim ne o gün ne de daha sonraki günlerde...
Çirkin diyemem, ama güzel de olmayan bir şey sezerdim onda…Yoldan geçenin peş peşe iki kere baktığına bile şahit olmuştum bir keresinde...Beyaz giyer, yazın omuzlarının ve biraz da gerdanının görünmesini severdi.Bunu hissederdim.
Çünkü konuşurken omuzlarını ya da boynunu kaşıyarak işaret fişeğini fırlatır, karsısındaki gayr-ı ihtiyari işaretlediği yere baktığında gözünde bir şey parlardı.
O yaşlarda pek aklım basmadığından medeni durumunu bilmiyorum ama yanında yabancı bir sima gördüğümü anımsayamıyorum.
Fakat, bir kaç kez, penceresindeki çiçekleri suladıktan sonra bir şarkı açıp tellendirdiği sigarasıyla, gözlerini silip burnu çekişini görmüştüm akşam ezanı vakti , bir de yine aynı vaziyette bir sabah okula giderken...
Buraya dek biraz olsun, havsalada zatına dair bir portre çizilmiştir sanıyorum, böyle biriydi işte…
İsminini yazmayacağım zira hem önemi yok hem de mizacına zıt müennes bir adı vardı; Karakediye Rengin ismi koymuş gibi zıt bir isim yani.
Hayattaysa Allah selamet versin ,değilse rahmet eylesin.
Ama başka bir isim koydum ben ona/İsmiyle müsemma..!
Çünkü hafızama çivilediğim merhametsiz yanına yoldaş bir de başka yanı vardı...Çocuk aklıyla tanımlayamadığım ama ortadan ikiye ayrılmış mıknatısın asla bir araya gelemeyişi gibi beni iten yoğun kuvvetli bir yanı...
Allah var; dedim ya eli yüzü temizdi; en nihayetinde her şeyi güzel yaratan Allah onu da yaratmıştı.
Sureti, has cevherden anlamayanın gözlerini kamaştırıyor bile olabilirdi.
Hani uzun tırnakları beton duvara sürtünce çıkan o sinir bükücü tesiriyle, bol şekerli çayı karıştıran kaşığın bardağa içerden vura vura zulmettiği gibi; orta kulakta patlayan muttasıl ve cingilli sesini, beyinde çınlatarak konuşmaya başlayana dek tatlı bile sayılırdı.
Allah affetsin, dul idiyse bunun bir payesi olmalıydı...
Kıl testere gibi tiz sesinin aksine, bir de bas perdeden kontralto bir kibir çarpıyordu nefesiyle insanın yüzüne,
Ki antrparantez, kibir ne kadar ince ünlü harflerle yazılsa da, kabalığın ünlü özelliklerindenmiş, bunu da büyüdükçe anladım.
Hakkını yiyemem; konuşurken satır başlarına teğelleye teğelleye “Övünmekten haz etmem” derdi.
“Yok ben tokum, gelmeyeyim” deyip, ikinci teklifte başına geçince sofra bezinin yamasına dek yiyenler gibi, istemeye istemeye övünürdü yani.
Daima doğal/a özdeş samimi bir tonlamada konuşur, anlatırdı meramını. Abi’li, abla’lı, eyvallah’lı aksesuarla modifiyeli cümleler sarfederdi. Mütevazî kelimesinin üzerinde duramadan kayıp gidişinin kibrin pürüzsüzlüğünden olduğunu o yaşlarda sezmiştim ama ne sezdiğimi büyüdükçe daha iyi anladım.
"Baylar ve Bayanlar! bu elimde görmüş olduğunuz bardak; dünyanın en şahane tutuşuyla tutulmuş; en zarif parmakları arasında, arz-ı endam ettiğinden, içine koyulan her şeyi ölümsüzlük iksirine dönüştürebilen, dünyada sadece elimdekinden başka da emsali olmayan bir bardaktır" diyerek; alelâde optikli bir çay bardağını bile, yeryüzünde sadece bir tanecik, sihirli bir Çek kristaliymişcesine kendinden emince anlatabilme kabiliyeti de vardı örneğin, ve bu takdire şayandı...
Yani şayandı da, işte kibir de o esnada hep parmak izlerine biriktiğinden bardağın şeffaflığını da azaltıyordu/bunu göremiyordu.
Gerçi burada bir dip not geçeyim; o” billurluğun manasını “görmüş olsa belki bilirdi, kalbin teslim alındığı gibi kalması gerektiğini ve her ne kadar büyük punto ve kalın fontlarla “Dikkat/Kırılır” yazmasa da kalplerin camlardan daha hızlı kırılabildiğini ...
Ya da kendisi kırıldıkça, bildiklerini unutup, türüne cinsine bakmadan kırmayı öğrenmişti ! (üç nokta)
…
Ha bir de; bir hüzün ateşi yanardı gözünde, böyle hangi açıdan baksan renk değiştiren bir biçimde…
O da kuvvetle muhtemel meslek hastalığı gibi, sürekli aynı duyguları solumaktan tezahür etmişti gözlerinde.
Hüzün dediğime de bakmayın, etimolojik kökenine inersek ucu sonbahara da dokunur lakin, ben hüznün yüze o mahzun bir güzellik katışından değil, ciğere çöküp yüzü karartan partiküllü yapısından söz ediyorum.
Mâazallah sigaradan göçmemişse bundan göçmüştür.
Bunu düşününce de insan önce üzülmüyor değil ama kibir yerine merhameti olsa ne iyi anılırdı diyorum sonra da…
"Vallahi Mevlam herkesin yardımcısı olsun" deyip hülasa ederek torbanın ağzını düğümlüyorum.
Çünkü biliyorum her yerde var onun gibileri...
Yani maskelerin ardında gizlenenler, özünü bilen olmadıkça kendini altın zannederek kibirlenenler...
Tıpkı altın gibi yaldır yaldır parlayan bir şamdan içinde, yan yana yanan iki mum gibi kibir ve bunun farkedilmeyen huzursuzluğunun verdiği hüznün eş zamanlı yaktığı bir çift göz...
Üstelik merhametsizliği de sahte madeninin parıltısından anlaşılmayan…
İşte bu sebepten adını “Tombak Şamdan” koydum .
Yani görünürde altın gibi parlak, ama sahte ve kendi ateşini de kendi içinde tutan…
…
Onu yetişkin bir idrakle anladığımdan beridir, aslında bana yaptığının iyilik olduğunu yıllara sâri biçimde kavramış oldum.
Yani sana minnettarım Tombak Şamdan Abla, karanlığınla aydınlattın!
Deng-î Naz
28.8.24
İstanbul
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış.