"Zaman geçmiyor" dersin;
Bir bakmışsın yıllar geçmiş,
Arkada sadece anılar kalmış.

​Zaman işte, yetişebilene aşk olsun!

...

Yargılarken günlerimde yaşadıklarımı unutmuşluğum var diyen aklın Bugün sevgi dilenciliğinde gezinirken kendince masumiyet rolünü üstlenip ortalık yere savurduğu hislerinin arasında kaybolup gidişini adımlamanın Uğraşından başka
bir şey olma ihtimali olmaz
MehmetDüpel 2026.06.08

...

Yalanlar gerçek...
Suskunlar suçlu...
Zulmedenler haklı olur...

Camdan tahtlar, kıldan köprüler kurulur...

...

Yandı ha kavruldu bağrımda özüm
Bir Leyla bir Mecnun, buna yok çözüm
Yağıyor bak yağmur, aşk salkım üzüm.

Uzağın korkusu doğmasın şafak

...

Gölgelerin içinde, sessizce akarken zaman, kalbinin yükü
Kayıp anılarla dolmuştu, her biri ağır birer taş gibi.
Yanlış yolların kurbanı olmuş, umutları kırık bir heykel,
Yıpranmış ruhunun yankıları, boşluğun derinliğinde kayboldu.

...

Yetim çocuklar gibi uyanıyor,
Huzursuz bakışlarımla senden bir iz,
Ruhuma dokunacak bir koku,
Tenimi saracak bir şefkat arıyorum.
Ama ellerim boş kaldığı gibi,

...

Tozlu raflara kaldırılmış
O eski güzel günlerim
Tükenmişlik bir sendrom gibi
Üstüme çöker geceleri


...

Konya, Anadolu’nun ortasında bir kalp gibi atar. Tarihin derinliklerinden bugüne uzanan bu şehir, Selçuklu’nun başkenti olarak medeniyetin en parlak dönemlerinden birine ev sahipliği yapmıştır. Alaeddin Tepesi’nden yükselen ezan sesleri, Mevlâna’nın dergâhında yankılanan ney nağmeleriyle birleşerek şehre ruhunu verir. Her taşında, her sokak arasında bir hikâye gizlidir; bazen bir sultanın adaletini, bazen bir dervişin sabrını, bazen de bir halkın direncini anlatır.

Konya’nın tarihi yalnızca sarayların ve medreselerin değil, aynı zamanda halkın gündelik yaşamının da aynasıdır. Osmanlı şer’iye sicillerinde kaydedilen nikâhlar, vakıf senetleri ve ticaret anlaşmaları, bu şehrin sosyal dokusunu gözler önüne serer. Her belge, bir insanın hayatına dair küçük bir iz taşır; bu izler birleşerek Konya’nın büyük tarihini oluşturur.


...

Yakarak kavurdu ansız amansız!
Kaldım ben gönlümle bir tek başıma,
Terketti yâr beni kolsuz kanatsız!

Yâr zamansız geldi, çıktı karşıma,

...

Meçhule doğru yol alasım gelir
Ne bir not ne de bir iz bırakmadan
Gözlerden ırak yer bulasım gelir

İyilik yaptıkça gördüğüm zarar

...