Ne kadar önemsiyorum kim bilir? Her şeyi, her anımı kontrol etmek istesem de boş! Neyi, ne kadar kontrol edeceğim bana bağlı mı ki?

İsteklerin sınırsızlığı kadar delirten bir şey olmamıştır şu hayatta beni. Kiloluyken zayıf olmak, zayıfladıktan sonra kasları çıkarmak... Okuldayken okulu bitirmek, okulu bitirince iş bulmak, iş bulunca parasının iyi olması, parası iyiyse işin kolay olması...Ne kadar can sıkıcı bir durum. Nokia 3315’ bile alamayanlarımız olduğu halde şimdi galaksiler bile beğenilmeyecek düzeyde. Kişisel olarak söyleyim sırf bu yüzden tasarruf denilen şeyi hiç bir zaman öğrenemeyeceğim. Bitmiyor işte Allah kahretmesin, bitmiyor! İnsanın ’ oh be rahata kavuştum!’ dediği bir an var mıdır bilmiyorum ama ben en çok uyku halinde rahata kavuşuyorum. Çünkü uyuyunca bedenimin, ruhumun herşeyin kontrolü benden çıkıyor. O kadar rahat oluyorum ki. Sabah kalktığımda ise sanki bütün olan bitenlerden haberim yokmuş gibi davranıp; acıkan karnımı doyuruyorum, diğer ihtiyaçlarımı gideriyorum. Yani tekrar kontrol başlıyor.

Uykumda hiçbir şey kontrol edemeyişim her zaman dikkatimi çekti, ama bundan hiçbir zaman rahatsız olmadım. Evrenle kıyasladığımızda küçücüğünde küçücüğü dünya üzerinde milyarlarca hayatın içinde gözle görülmeyecek bir yaşam parçasıyım. Dünya tarihinde muhtemelen adım geçmeyecek. Hiçbir ansiklopedide (şimdi wikipedia var!) zerrem dahi geçmeyecek. Hep başkaları kontrol edecek beni kurdukları sistemlerle. Eşşek kadar çalıştırıp daha fazla tükettirecekler. ’Hayatını yaşa’ gibi romantik zırvalıklarla oyalayıp duracaklar. Ben ise hangisi gerçek acaba diyerek ve onların bilmemi istedikleri kadar şeyler bilip kendimi ’godfather’ ya da ’polat alemdar’ gibi hissedeceğim.

’Hımm. Bak dünyada neler oluyor. İllimünati var oğlum, akıl kontrolü var’ diyerek dakika harcayacağım.

Sonra yeryüzü üzerinde yeteri kadar nefes alıp verdiğimde ise, bir gün ’O’ çıkıp gelecek. Eğer iyiysem ’ Vay be ne iyi adamdı’ deyip; hızlıca arkamdan ’Fatiha’lar okunup herkes evine dağılacak.

Şimdi soruyorum:

Kontrol ne demek?