"- GÖÇ -" isimli şiir 5.3.2024 11:09:27 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Bu şiirimde, geçim derdiyle köylerden büyük şehirlerin varoşlarına bin bir umutlarla göç eden, ancak büyük şehirlerin kalabalığında boğulup, kaybolan ailelerin hüznünü yansıtmaya çalıştım.... Şiir uzun olduğu için iki bölüm olarak yayınlayacağım..
- GÖÇ -( 1 )
Bilirim bilirim elbet çaresizlik içinde köyden kente göçün hüznünü… Umutlarını, eşyaları gibi kamyonlara yükleyip gider insanlar… Yüreklerini ardında bırakırlar yaşlı gözlerle, içleri kan ağlar ve kabaran öfkeyle feleğe hayıflanırlar ve de durmaksızın bilinmezlere doğru yol alır garibanlar……
Bilirim yaşama şanslarının sudan çıkmış balıklarla eş olduğunu ve umut ile umutsuzluk arasında sıkışıp kalan düşünceleri ve kalp atışlarından belli isyankâr tedirgin yürekleri bilirim elbet………
Bilirim umutsuzluğa yol alan umut yüklü kamyonları… Onlar ki; karamsarlığı kendilerine yol yaparlar, dondurucu soğukları, kavurucu sıcaklıkları bağrına basıp, deli rüzgârlara, amansız yollara ve bitmeyen özlemlere meydan okurlar……
Bilirim elbet gurbet ellere varışın şaşkınlığını ve bir gecekonduya can havliyle kamyonların varışını.. Yeni yerlerin yeni filizlenen umutlarını ve mahşer kalabalığında yalnız kalan, şehrin yeni konuklarını bilirim elbet…………………
Bilirim derme-çatma bir gecekonduyu yuva yapma telaşını, şehir hayatına yabancı kadınları, kızları ve çocukları, sokaklara ilk çıkışları, ilk ekmek alışları, hüzünlü adımları, düşünceli yürüyüşleri ve ürkek bakışları bilirim elbet………..
Bilirim geçim derdiyle yoğrulan kadınları.... kızları… Onlar ki; sabahın erken saatlerinde fabrikalara koşarlar, içleri kan ağlayarak çocuklarının ellerine kalem yerine fırça ve omuzlarına çanta yerine boya sandığı asarlar…… Görürüm minicik elleriyle fırça sallayan, simit satan küçük çocukları; Arkadaşları güle oynaya okula giderken, parklarda bahçelerde neşeyle oyun oynarken, buğulu gözler ve buruk yüreklerle onları izleyen emekçi küçük çocukları bilirim elbet……………
Bilirim!.... O kadınlar ve kızlar ki; Akşamlara kadar köhne atölyelerde çalışırlar ve akşamları evde yuvalarına özveride yarışırlar… Fark edemezler bile köyden şehre geldiklerini, çalışmak, didinmek ve özveridir çünkü yaşamlarının tek değişmeyeni………… Sadece işe gidişlerde bakarlar etraflarına ve farkına varırlar hayatın, özlemini duyarlar ojeli tırnak, topuklu ayakkabı ve kürklerle sürülen saltanatın… Bulamazlar otomobili, otobüs ve dolmuşlara dahi hasrettirler, dert olur yüreklerine yürümekten şişen ayaklar ve çalışmaktan nasırlaşan eller….
Gün gelir şehrin havasına kapılır özenirler her şeye oğullar, kızlar!.. Bazen hayallerinin peşine düşer, bazen gönüllerini birilerine kaptırırlar. Kendileri gibi saf ve temiz sanırlar çünkü herkesi, belli olurmu hangi namertliğin, kalleşliğin onları beklediği!?…
Bazen yanlış zaman ve mekânlarda yanlış insanlarla dostluklar kurulur, çoğu zaman yer-yurt, eş-dost ve aileler unutulur. Bir bakarsın düşmüşlerdir gençler birilerinin ağına, dönülmez yola girilmiştir artık, saplanmışlardır şehrin bataklığına…
-Zafer Yanık-
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.