Hayat, Umut...
İleti
Sözlerin Mucizevi Gücü
Léa, Jean Moulin Okulu’nda öğrencimdi. Bu okul, dağların ortasında kaybolmuş küçük bir yerdi. O, sadece on bir yaşındaydı.
On bir yıl boyunca yoksullukla ve dünyanın acımasızlığıyla iç içe yaşadı.
On bir yıl boyunca, geçmişten miras kalan aynı kıyafetleri giymek zorunda kaldı.
On bir yıl boyunca, gündüzleri ve geceleri böceklerle savaşmak zorunda kaldı.
Burnu sürekli akıyordu, uzun ve solgun saçları bitlerin oyun alanına dönüşmüştü.
Ve yine de, sınıfa gelen ilk öğrencilerden biri hep oydu. Belki de burada, kendisini olduğu şeyden farklı biri olarak hayal edebileceği birkaç kısa anı yakalamak istiyordu. Bunun için bile diğerlerinin reddedici ve aşağılayıcı bakışlarını göğüslemek zorundaydı.
Grup çalışması yapacağımızda kimse onunla eşleşmek istemezdi.
Ona zekâsını kanıtlayacak bir şans tanınmazdı.
Dünya ona yalnızca küçümsemeyi öğretmişti.
En çok da aynı yoksulluk içinde büyüyen bazı erkek çocuklarının, arkadaşları tarafından kabul edildiğini görmek beni sarsıyordu. Ama Léa hep dışlanıyordu.
Bu adaletsizlik karşısında elimden gelen tek şey, kimsenin dinlemediği nasihatler vermekti.
Sonra kendime şu soruları sormaya başladım:
• Karnı aç olan bu çocuklara masallar okumak ne işe yarar?
• Her şeyden yoksunken onlara hayal kurmayı öğretmenin anlamı var mı?
Ama yine de hikâyelerin büyüsüne inanıyordum. Bunun nereye varacağını bilmesem de…
Haftada iki kez, en çok sevdiğim an olan okuma saatinde, onlara hikâyeler anlatıyordum. Bir gün, Külkedisi’ni okudum. Masalda, peri annenin Külkedisi’ni büyülü bir şekilde güzel bir prenses hâline getirdiği bölüme geldiğimde, Léa büyük bir heyecanla alkışladı.
Yüzünde sessiz bir dua parlıyordu. Ama bu duygu anı, hayal kurma yeteneğinden ve ihtiyacından yoksun olanlar tarafından hemen alay konusu edildi.
Bir gün, onlara şu soruyu sordum:
“Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?”
Ve bir anda, hayallerinin sandığı önümde açıldı.
Bazıları astronot olmak istiyordu, oysa köylerine otobüs bile uğramıyordu.
Bazıları öğretmen, sanatçı ya da asker olmak istiyordu.
Sıra Léa’ya geldiğinde, ayağa kalktı ve kararlı bir sesle şunları söyledi:
“Doktor olmak istiyorum.”
Sınıfta acımasız bir kahkaha yankılandı.
Léa utançla içine kapandı, o an bir peri annesinin gelip onu kurtarmasını diledi. Ama o peri asla gelmedi.
Ders yılı sona erdi, benim de bu okuldaki görevim bitti.
Hayat devam etti.
On beş yıl sonra, o bölgeye döndüm. Artık kadrolu bir öğretmendim. Hâlâ içimde cevaplanmamış sorular taşıyordum.
Bir gün, otobüste durağıma yaklaşırken, beyaz giysiler içinde genç bir kadın bana yaklaştı. Yüzünde parlak bir gülümseme vardı.
— Öğretmen Julien! Benim öğretmenim olmuştunuz!
Şaşkınlıkla ona baktım.
— Yılanları hikâyeleriyle büyüleyen öğretmen…
Gururla gülümsedim:
— Evet, benim.
Bana dikkatle baktı.
— Beni tanımıyor musunuz, öğretmenim?
Sonra, eski günlerdeki gibi aynı kararlı sesle söyledi:
— Ben Léa’yım… ve doktor oldum.
Hatıralarım birbirine karıştı. O küçücük kız… Kimsenin yanına yaklaşmak istemediği o çocuk…
Otobüsten inerken geride sözlerinin yankısını ve adımlarının görünmez izini bıraktı. Kaybolmadan önce arkasına dönüp seslendi:
— Clermont’ta çalışıyorum, beni klinikte bulabilirsiniz…
Bir gün, onu bulmaya gittim. Ama klinikte, kimse Léa’yı tanımıyordu.
“Gerçek olamayacak kadar güzel…” diye düşündüm acı bir tebessümle.
“Masallar güzeldir ama sonuçta sadece masaldır.”
Hayal kırıklığı içinde geri dönecekken, klinik müdürüyle karşılaştım.
Onun söylediği sözler, insanlığa ve hikâyelerin gücüne olan inancımı yeniden doğurdu:
— Doktor Léa burada çalıştı, dedi içten bir sesle. O olağanüstü bir kadın. Her zaman en yoksullara yardım etmeye çalışırdı.
— Onu arıyorum! diye haykırdım.
— Ama artık burada değil…
— O… öldü mü? diye sordum, nefesim kesilmişti.
— Hayır, hayır! dedi gülümseyerek. Burs kazandı ve ihtisas yapmak için İtalya’ya gitti.
Léa, hâlâ öğrenmeye ve mücadele etmeye devam ediyor.
Ve ben, hâlâ kendime sorular soruyorum.
Sözlerin gücü nereye kadar uzanıyor?
Adaletsizliğe karşı direnmenin sırrı nedir?
Bir insan, diğerleri yerde sürünürken nasıl kanatlanıp yükselebilir?
Kadınları tüm beklentileri aşmaya iten güç nereden geliyor?
Ben artık Léa’nın öğretmeni olmak istemiyorum.
Ben, onun öğrencisi olmak istiyorum.
Bana, bir tırtılın nasıl bir meleğe dönüştüğünü öğretsin istiyorum.
Ve en çok da… kendi masalının prensesi olmasını sağlayan sihirli değneğin ne olduğunu öğrenmek istiyorum.
daha fazla
