BEYAZ FIRFIR
Demli yüreklerde süzdürülmeyince,
Aşk,gark olur ya zamanın zembereginde...
İşte ben,
onca yıl senin adını yazdığım şiirlerimde,
örgütlenemedim,
şu lanet olası gögsünün kafesinde
nedir bu nedir diyorlar bana,
diyorum ki tek kişilik ölüm sessizliği ....
Kendi hikayemizi yazdıgımız gecelerden uzak,
bedenimin çaprazında,
kaçak dokunuşlarına isabetsizim,
muştulu öpüşlerine iç çekişimin,
bu gün kaçıncı ölümü,bilmezim
menevişli bakışların,
ruhumu okşayan avuçları ne ara kapandı....
Ya gel,
bırak süsleneyim,
askıda beyaz fırfırlı etegim küsüyor aşk adına
dudaklarımdan sızan ıslaklık kadar mı ,
arta kalan sevişmeler,
her keşfedişin,benim için bir zaferken,
zulamda yok,
bitmiş yaşananlar,
kalan raftaki mor,sarı,gri çarşaflar
Kırdın boynunu,
kırdın uyandıgımızda pencere önündeki çiçegi
küstüm güneşe,
oynamıyorum sensiz her gecen saniye
nefret ediyorum,
Lodosun saçlarımı okşamasından,gına geldi,
hele şu mavi,şımarık mavi olan,
gökyüzü karun gibi zengin olsa ne yazar,
gözlerimin perdesinde,
saz gibi türkülerin ezgisi bittikten sonra...
Kapıyı dışardan ne arada kapattı aşk,
şaşkınım
elinle dokundugun gül tenim,
delirmiş,hicran-ı ateşteyim..
Yüreginin ipleri özgür degil mi,
ama unutma yokluğum bir gün,
makaslar seni,afallarsın,deme di deme,
Uzak kaldıgın her saniye,
anılarımızı düzerken başka yüreklerde
hicran kıymıkları öyle bir batar ki,
ayıklayacak kimseyi bulamazsın
Gel diyorum,affederim diyorum,gelmiyorsun geri,
madem öyle,
sapanımda acılarım var,
saplarım gögsünün en derinine,benden günah gitti..
Unutma,
benim gibi bir kadından uzak kalmak ,
sana fena koyacak,derininden derinine....
ŞAİR ARZU GÜNAL.