şimdi
omuzlarımda soluklanırken nefesin
dudakların
aşkın tarifini yapmakta


ki aşk...
aslında bir savaş değil miydi?
aynı gök yüzünün altında ve inatla


zamansız ne çok gidişlerin vardı senin
ıslak kaldırımlar
ayak izlerini taşırdı hiç yorulmadan
ki her sokak lambası sana kırgındı
bozduğun tövbeler ağır gelirken omuzlarına

ve her gece
karanlığın içinde dans ederdi gölgelerin
gecenin sessizliğini bozarken sesin şuursuzca
ve duvarlarıma sinen kokun havalanırdı aniden
üşürdü tenin gözlerini bana her yumduğunda


ve bilirdin
keşkeler kervanında geçerdi ömrün dirhem dirhem
tanıdık ıslak sokaklar
bildik aynı telaşlar
hepsine alışkındın aslında
ve sen vaz geçmedin gitmelerinden
bütün pişmanlıklar ağır gelirken ruhuna
çünkü korkardın
korkunun ecele faydası yoktu
bilirdin aslında


biliyor musun?
öylesine yorgunum ki aynı acıya uyanmaktan
öylesine yılgınım ki
hüzün bulutlarının pençeremde konaklamasından
ve öylesine kırgınım ki
gitmelerine gözlerimin seyirci kalmasından



aysu
ne kadar dibe batsa da insan
var gücü ile yine yüzeye çıkıyor inan...