Aptal gülüşüyle gülünçtü de değildi farkında
kasım kasım kasılmasına rağmen
sallapati yürüyüşü olan sıradan ama ukala

havada hiç bir kımıltı yokken dialogdan yana
senin yaşadığın yerlerde çiçekler var mı
diye sorasım gelirdi
dinlemesini danışmasını bilmeyen geveze papağan

sözle dokunduğu her şey yıkılıyordu
taş üstüne taş barakmamacasına
ya fiziksel olarak o aptal kafası
ve o tank gövdesiyle dokunsaydı
mazallah

mesela kuşlara ççiçeklere sevdaya
o saat kuşlar ölür çiçekler solardı

aşk çiceğiydi bak soldu derdim
içimi çeke çeke ağlasam da
o koca çenesi aptal gülüşüyle
bakardı aval aval kuşkusuz

gecelerin aşkını başıboş atılan kurşunlar vurur

ve fırtınalı yağmurlu bir gecede yola çıkan
ıslanmakla kalmaz ki

ona içimde ukde olan söyleyeceklerim vardı
belki anlardı gözlerimden
bakabilseydi gözlerimin taa içine
düşlerime de dokundu daha ayağı yere basmadan
dokunacaktı hayallerime de

ne dediği ne söylediği belli değilken
avuçlarında sıkıp öldürdüğü kuşlar
o ipeksi tüyleri ve yeşil rengiyle
kararıp düştükçe düştü yerlere

çok ahım var sende kalan
gitmeyecek o bulut başının üzerinden
o adaletin kılıcı
sevdamı öldürmeyecektin
katil bulut ayrılmadan başının üzerinden seni
seni bir metal parçası gibi mıknatıslayıp
alacak içine kara deliğin

ve siyah bir tül bulutudur ölüm

ki pek de inanmamışsın yaktın yıktın ne varsa
elinde bir çomak bozdun bir çok yuvaları

benim tek mutluluğum o masum hayallerim
ve kurduğum tek bir düştü
seninle mutlu olmak

Yüksel Nimeyt Apel

14/Ocak/2016/Perşembe/Bodrum