Uykumdan Önce Katliamlar Ve Renkler Görüyorum.
Doğum Önce Renkli Oluyor Tabi Nefes Alma.
Dışarda Bir Yerde Mutlu Ellerim Isınmıyor
Mülteciysem donuyorum.Evim Varsa Barkım Satılıyor..
Düşün içinden korkak Atlıyorum.Korkak Gözlerine bakıyorum
sıkılmışlığın rahat adımlarıyla.üzerimize geliyorlar
eleştirsel köklü halden anlamaz..
köklü ve halden anlamaz...
geliyorlar işte ...
Ve eğer ben şehr-i öldürmüyorsam...
Bu Gözlerimde Yaşlarla
Bakıyorum Yanıyor...senin umursamayan ellerin
Evet ellerin umursanmıyor..
Başkalarının yanında sen olmadan..gömüyolar seni.
yokluğun yakmıyor..varlığın oysa ne zalim..
gece kokuyor yüzün..çunku geceleri kopuyorlar senden
sabahları kuruyan ellerinde yanıyorsun..
Denizlerde Tsunami..ülkelerde yalnız
Bitkin sen hep şehir mitolojisinde basitleşen bitkiler gibi anlamsızdın
sen hep savaş alanında cinayet.elleri bağlı idamdın.
oysa o güneş uzaktan arayan soran o ışık
yanındayken büyük bi cehhennemdi..
sen sorulara ve atlılara karşı çıkan endişe
sen hüzünden doğan umut..adına direnmek
yokluğunda bulmak için telaş..
varlığında kalamak için drençli yağmur
ve korkak şemsiyeli adam..
kaldırımın birinden koparılmış şemsiyesiyle güvende...
o güvende...yalnız uykulu
Gözlerine bakamıyorum