El yazım ne kötüydü
Ben ilkokula giderken
Az dayak yemedim
Öğretmenimden bu yüzden..


Ne haylazlık yapardık ortaokul zamanları
Henüz ortada bilgisayar da yoktu
Babamın daktilosunda yazardım mektupları
İlk sevgilimin bundan hiç haberi olmadı..


Lise zamanlarım, ilk dostluklarım
Her gününü hala dün gibi hatırlarım
Ne kalırsa insana hep liseden miras kalıyor
Dostlukların en sahicileri orada yaşanıyor..


Üniversitede herkesi bir telaş alıyor
Kimi zengin çocuklarla rütbe atlıyor
Kimi devlet bursuyla okumaya çalışıyor
Herkes arkadaşlıkların geçici olduğunu biliyor
Ve ona göre yaşamayı öğreniyor..


Derken o gün geliyor,
Mezuniyetin kutlanıyor,
Herkes mutlu, herkes hüzünlü,
Sabaha kadar içip eğleniyor..


Yaş Yirmiikiye geliyor lakin
İnsanı bir hüzün alıyor,
En hakiki okula kayıt yaptırılıyor çünkü
Hayat Okulunun birinci dersi
İşte şimdi başlıyor..