TİTREMESİN DUDAKLARIN

Madem ki bu büyük aşk’ı
Bir karınca duasına sığdırdın
Madem ki yüreğinde bir aşk doğurdun
Koru ve esirge içinde büyüttüğün çocuğu
Düşür hazanın yüzüne kıyametin gölgesini

Tebessüm kıvrımlarına saklamasın hüzünleri
Geçmişten gelen acıları unut
Kahkahalarla süsle mavi umutları

Beş vakit üstüne yeminler olsun ki
Ömür dediğimiz zaman
İki dudak arası kadar değil

Nihayet gömüleceğimiz yer
Tebessüm ettiğinde
Yanağında oluşan gamzeler kadar bir yer

Varsay ki kainatta bir noktayız
Varsay ki ikimiz de bir “salıncaktayız”
Boşvermişliğe yasla sırtını
İstersen “boşa al kendini”
Asla biriktirme
“Avuçlarında” küf bağlamış
Bir aşkın “tortusunu”

Aşklar da kitaplar gibi değil mi
Varsay ki “Tozlu raflarda” sakladın onu
Arasında kuru bir papatya
Ya da kuru bir yaprak dalı
Ne zaman unutmaya yüz tutsan
Ve özlersen onu
“Eskimis bir sevda hikayesi” gibi
Alır da koklarsın
O yeniler kendi ıtrını

Bilirim ihanete uğredığını sanırsın
Yeminler olsun ki
Dudağımdaki öpücük izi değil
Dumanını seni solur gibi içtiğim
Sigara “izmaritinin” yanığı
İnan ki ben istemedim
“itfaiye erlerinin söndürmesini”

Öyle ki
Parmak izi arandığında
Şahitlik etsin diye
Sensizliğin hüznünü giydirdiğim
“İzmarit yanığı dudaklarıma”

Allah şahidimdir senden gayrısını öpmedim
İhanetim olmadı mabedim saydığım aşka

N’olursun buğlu gözlerle
“titremesin dudakların.”

Efkan ÖTGÜN