Güneş kaçtı gökyüzünden
bulutlara takılı kaldı uçurtmalarım...

gözleri oyuldu beslediğim tüm kuşların
benim gözyaşlarımla yıkandı mevsim


her baktığımda aynadan kendime
acılarımı çizen özgün bir şair
duvarımda asılı ve görüyorum...

biri ben gülümseyen şakalaşan kuşlarla
biri sen iyi niyeti kangren.


biri ben aşık sonsuz bir bedene
biri sen kovan sevgiyi ücra ülkelere

biri ben hayallere inanan romantik
biri sen umutsuzluğa is bırakan kara bir bulut...

gökyüzü meyvelerinden düşer yere

bir ısırıkta rüyadayım...

şimdi konuşma vakti ölçütlerle
hangi sınıra kadar dolabilir sevmek
çiçek kaç yaprağa değin açabilir
ben kaç kez daha dirillebilirim

kaç gizliyi saklayabilirim eteğimin altında
bir itiraf dudaklarımda titrer
kaç kez daha dikebilirim dudaklarımı birbirine.

parmak uçlarında zonklayan hazin bir mektup
en ağır nağmeleri duymuş şarkım
sakinliğin usanışıyla
yalnızlığın ince dudaklarıyla öpüşmüşüm ...


aynalarda nefesinin buğusu

herkes
olması gerektiği kadar insan
hepsi yaramdan bir parça

kendi iç örgülerimde yitiş
yüzümün yarısı koğuş
yüküm sırtımda...

aynadaki gerçeklerde bozguna uğrayan

hep kaybeden

benim bedava mutsuzluğum...

gökyüzünde su akmalı oysa
bandajları üzerinde yaralı dünya ...