“Aşksın sen gidişinden bildim seni
Neye yarar sağduyuyu aşmazsa şiir”

Cemal SÜREYA

I.

Elleri temiz bir gecenin mutluluğunu
Hatırlıyorken kalbim sordu
Eşref saatini arayıp ta bulmuş
Güneşi tepemizde bas bas bağırtan bu sevinçte ne ki?

Şiir sokulu çıkınından çıktı cevap
Kelimeleri palazlandıran çarşı esnafının ağzıyla
Ve kurgusuz mazeretleri olan bir aşkın diliyle

Emeğin saygı gördüğü bir çağda
Şiir adamları fark edilirdi ilkin
Ve her onurlu sevmek
Şiirin gücüyle kayda geçirilir
Aklın ipiyle pazara çıkarılmazdı
Haylaz bir soluk gibi solunurken hayat

II.

İntiharları kurcalayıp dururken birden
Tek hamlelik bir söz gibi giyinir buldum şiiri
Çiçekçi kızların boynundan inmişte
Kurumaya terk edilmişti

Mavi sesi camekanlı bir gözün içinde
Hala geçmişe bakıyor
Çölleşen geleceğine sırtını dönüyordu

Okul yoluna düşeli mısralar
Bayramlarda resmi geçit yapıyor
Ve tek bir dudakla bağırılıyordu
“Türküm doğruyum çalışkanım”

III.

Döndü özüne bir mıknatısın sayesinde
Kalbi sıklaştıran müsamerelere katıldı
Biraz okundu çokça susuldu
Gün ağarması olacaktı az daha
Susuldu

Birden çatladı toprağın sertliği
İçinde birikene yol vermek için
Fedakarlık edip dağıldı
Su ıslak
/ aşk yastık değildi