Uzaklara sesim duyulmaz olurken
Yanıbaşımdan gitmezdi yalnızlığım
Dört duvardan izlerken pusardı
Cevap bile vermezken
Sadece susardı benimle
Sanki deva olurmuş gibi


Ömrümü kaplarken sesim çıkmadı
Buğulu camda dururken
Ellerim varmadı silmeye
Belkide yalnızlığımın nefesi olduğu için
Sadıktı biliyordum gitmeyecekti
Son anıma kadar yanımdan


Üzerimde yorgan iken üşütmezdi
Sımsıkı sarıyorken
Tesellim olduğunu biliyordu
Hummalı gecelerime dosttu
Konuşmasa da hissettiriyordu
Dilimdeki suskunluğum çığlığımdı


Vazgeçemezdim ondan çocukluğumdu
Kuytu köşelerde hep yanımdayken
Cesaretimdi belkide
Tutunduğum dal yapmıştım kendime
Kırılmasından korktuğum
Vuslatla gelen mihman yalnızlığım


Çırpınırken yüreğim kuşlar gibi
Kafesimin başındaydı
Tutmasa da ellerimi
Avuturdu iki damla yaş olup
Çünkü ondan başka kimse anlayamazdı
Süzülürdü yanağımdan yalnızlığım


Manalı şarkılar dinlerdik
Hayaller kurdururdu
Şiirlerime ilham olmayı da severdi
Dökülen dizelerdi yalnızlığım
Sitemleri yüklendikçe rahatlardı
Okuyan diller anlardı da hep susardı



Nesrin Önem Demir
13 11 2015