bilir misiniz
’’ Anne ’’ sesleriyle boyalıdır
umut yorgunu minik yüreklerin yaşadığı yetimhane duvarları…



kirlenmemiş bakışları asılıdır
kir boyalı yüzlerinde


vermez ellerini
tutunmaya gayret ettikleri hayat


geceler diş diş dökülür kirpiklerinden
titrek ve yakaran bakışlarında söner mevsimler


öpmez nefeslerini
bahar kokan rengarenk rüzgarlar


o küçücük çıplak bedenlerin
içlerindeki vadilerde ölü kelebekler uçar


umutlarını katık ederek asarlar
uçuramadıkları mavi ipsiz uçurtmalarına


sığ denizlerinde fırtınalar kopar
alabora olur kağıttan kayık misali hayalleri
atacak bir demir
sığınacak bir liman arar yosunlaşmış bedenleri


bakarsanız
gözlerindeki nemli bulutlara

göreceksiniz
mutluluğa aç ve bir o kadar çaresiz kalmış umut yorgunu
minik yürekleri


bilir misiniz
sisli yarınlarına fazla gün katmak değil
günlerine biraz da olsa fazla hayat
zemheri gecelerine de Ana kokusuyla sarıp sarmalanmış sıcacık bir nefes
bir güneş katmaktır dilekleri…






ilhanaşıcı/ekimikibinonbeş