kafamın icinde ucusup duran bu kelimeler nerden cıktı
yatırım aracı olarak kullanılamayacak kadar degersiz
akşam olsada eve gitsek sözlerini
sabah olsada işe gitsekler takip ediyor
ve biz iciyorsak mutlaka vardır bir sebebiyle parantez acılıyor
acılan parantezlere ekilen umut tohumları
uzun sure guneş gormeyince yesermiyor
damarlarımda gezerken cürüyen
ve kokusu genizlerimi yakan bir sevda masalı bu
her saniyesine tanık oldugum
bizzat mudahil oldugum bu çürümeye...
aklımın ucundan gecip duran ihtmali dusuk sonuclarla ugrasmaktan yoruldum
bu kadar beklemedigim icinmi üstüne geliyor yasadıklarım
besteledigini dinleyemeyecek kadar bahtsız bir bestecimiyim ben
yazdıgı satırların anlamını tasıyamayacak kadar yorgun
koridorun ısgını acık bırakanlardanım hala uyumadan once
uyanmadan once saatin calmasını bekleyenlerden
ve hala beklendiği üzre gulumseyebilenlerden
icinde kopup duran fırtınalara ragmen...
aklımdan gecen ifadesi zor hayallerim
acıklayabildiklerimi hayal etmeyecek kadar büyüdüm ben
hayal ettiklerimi anlatamayacak kadar küçük
karsılıgı cıkmıyor hala hissi senetlerimin
ve ben vadesi uzasın diye borclarımın
daha iyi yalanlar söylemekteyim...

derin bir nefes alıp aradıgım huzur değil mi
simdi ic cekip durdugum
içime cekemedigim icin diye deil
aklım almıyor diye
durmadan sorup durdugum
koridorlarında kayboldugum bu hayatın
sayfa altlarında dipnotlarla acıklamaları asılsız cıkıyor artık
her yeni gün eski bir soylentiye mezar olmaktan baska bir halta yaramıyor...

karsısına cıkarabilecegim sözlerim yok artık
okuduklarımın
duyduklarım safsatalardan ibaret
sevdigi icin ugruna ölen insanların
sevdigi icin ugrunda yasayanlardan fazla oldugu bu dunyada
itibar göremedim diye yazmaktan vazgecişlerim
sevdigim kadınları
yazdıklarımın aldıgı iftiralardan yorgun
öptügüm her kadın
benim tanrıdandır diye
hediyedir kabul ettiğim
simdi yazıldıgım her satırım
duruyorsa eger benden sonra
ve okunuyorsa
ve anımsanacaksa bundan yuzyıl sonra
kutsal bir kitabın sözleri gibi
izleri kalacaksa ve gececekse nesilden nesile
kutsal değilmidir
öptügüm her kadın
canımı yakıp duran
kanattıkca kanatan yaralarımı
ne zaman bitti desem
tutup yakalarımdan sarsıp
duvarlara carpan
az önce kollarının arasında oldum diye değil
simdi tir tir titriyorken şehvetinden
damlalar süzülen gözlerimden öpen
bastırırken basımı göğsüne
ağlamıyayım diye yalanlar söyliyen
bir kac saat icin bile olsa sevgilimi oynayan kadın...
üstü kalsın diyerek fiyakalı bir sözle alıp basımı ayrıldıgım
üstü kalmıyor işte
öptügüm her kadından bir kac satır
ruhumu icinde kaybettigim karanlıklarım
ne olur kızma
büyüyemedim ki sevgilim...