Yanık sevda türküsünü
Tutuşturdum ahlarımla
Al yanımdan vuruldum
Kara sakallı akşamlara
Sabaha geç kala ağıracak
Gözyaşım sanatında

Sevda/sız(ı)ların kutsalığına
bağışladım özlemini
kuralsız körebe oyununda
zil çalıyordu zaman
Adi, taraflı, ilkesiz
notalar düşüyordu tarihe

Ve ansızın değişen mevsimler
çingene renkli bulutun dansıyla
can suyuna dönüştürdü yağmuru
içime sığmayan sabırla düştüm
çatlayan tohumla renk verdim ki
otlar yürüdü üstüme /görünmez
çamurdan ayaklarıyla basıyordu
yürek sancılarıma
gözü değmişti
çıplak uvuzlarıma
büyümek gibi yasası vardı
ölümün; aşk gibi, ne zaman
doğdum bilmiyorum
uyanmışım bir sabaha
Toprakta nem
Yaprakta çise
Duvarda yorgun karınca
Sarılmış kundağıma

Yas(a)lar başlamıştı açlık oyununa...