demirden bir mengene sıkar yüreği
eyvah
sıkışıp kaldım geçmişe.



’bugün’ akar gider ayaklar savruk
güneşin gözleri yakar kavurur
benim aklım kalmış düne bulaşık
yıkarım durmadan çıkmıyor kiri
asılır Denizler bir kez daha
düşünce boğulur.



eyvah ki ne eyvah
gidenler dönmez
yaktığı bir mumdur dibine vurmaz
yanar içten içe fitili bitmez
akar bulaşır da
mumyalanır bir zaman
esen fırtınalar
kayan duygular
kaldırır üstündeki ölü toprağı
hortlar bir daha ’dünü’ bugün yaparak
yürü der
boş kafalar resmi geçitte..



üstümden mevsimler geçer kanatsız
ve bir türlü büyüyemeyen yıllar
çaresizliğin elleri bağlı
eyvah
tutuklanır bir çocuğun baklava gözleri
hortumlanır düşler
adaletin terazisi kırılır
kılıcı masumun boynunda.


bir kız dolan dolmuşun boş koltuğunda
yüzü Özge
kendi ana kuzusu
kurbandan önce kesilir adak niyetine
kesildiği yerde kanı kurur
ve unutulur.



herkes konuşur
herkes herkesi tanır
herkes her şeyi iyi bilir
konuştukça dağlar yükselir solda
geçit vermez hoşgörüye
kibir tutar başları
eyvah
sevdanın gözlerine mil çekilir
kaybolur bu çok bilen kalabalıkta özgürlük.




Ayvazım DENİZ