Yine akşam oldu.
Karanlık, bütün karalığıyla
Çöktü üstüme.
Düşünceler sarmaş dolaş uykusuzluğumla…
Yoruldum!..
Aynalara tarif edemediğim güzelliğini
Bir hüznün kıvılcımında ararken,
Yoruldum!..
Geçen şu iki günde hasretin
Gözbebeğinden vuruldum!..

Ağlamak istedim, olmadı!..
Kıramadım gözyaşlarımın inadını.
Bütün burukluğumla sustum!
Hem, kim vardı ki konuşacak?
Mahzundum, İstanbul mekanlarında!..

Sonra, çığlığını duydum martıların
Bakışlarımla alkışladım gökyüzünü.
Öylece seyrettim!..
İndirmedim başımı, indiremedim,
Büyük binaların tepesinden.
Aldırmadım sitemine ayaklarımın.
Yürüdüm!..
Pazarlarını dolaştım.
Binlerce kalabalıkta yalnızdım!..

Olmadı!..
İkince defa ısıttım çayımı
Katık yaptım böldüğüm ekmeğime.
Sonra, seni çektim içime;
Dışarıya beni bıraktım!..
Sessizliğinde bir sesi varmış…
Ürperdi içim, korktum!
Uykusuzdu özlemlerim.
Her esneyişimde “Yuvam” dedim.
Dalmışım…
Çocuk sesleriyle uyandım.
Oynuyorlardı, İstanbul sokaklarında…