bir şiir yazdım
kendimce; sana...
biliyorum ki; biliyorsun kime yazdığımı
kelimeler eksik kalıyor nedense
birşeyler hep yarım kalıyor dizelerinde şiirimin
harfler yanmaz ki
kelimeler sırılsıklam ıslanmaz ki birtanem
kağıtlar titremez göz göre göre
gel de bana sor acılarımı
hadi gel de bana sor yangınlarımı
gözlerimden ırmaklar akar damla damla sonsuzluğa
ruhum alevlerin en kimsesiz olanı yaşar içimde
nefeslerimde zemheri soğukları çatlatır dudaklarımı
bilemezsin ki
bilemezsin ki kağıtlar titremez
bilemezsin ki harfleri yanmaz şiirlerimin
bilemezsin ki kelimeler hep eksiktir dizelerimde
her salisesini gömdüm geçmiş yıllarımın
bir kasırgaya malzeme yaptım maziyi utanmadan
her sabah güneşi çağırır dururum ;
tan yerinin en ucundan
kelimelerini okşarım biteviye; şiirlerimin
kimsesizliği hissetmesinler diye
harflerini severim kimse görmeden;
yanmasınlar diyerek
kağıtlara üflerim zemheri soğuğundan nefeslerimi
titremesinler sensizliğimin fırtınalarında
biliyorum ki; biliyorsun yangınlarımı
uzaklardan
biliyorum ki; biliyorsun hasretlerimin ağırlığını
yanışlarımdan...
bir şiir yazdım
kendimce; sana...
al; ruhunun izbelerine hapset dizlerimi
eksik taraflarına ekle sıcaklığını
çekinmeden
kelimeler şenlensin gözbebeklerinden yüreğine akarken
harfleri alev alev olsun ruhunun alazlarında
kağıtlar uçuşarakk mutluluklar yaşasın
hissetsin yüreğin sevgimi mütemadiyen
birer damla okyanus olup çırpınırken gözyaşların
gözpınarında....


Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON