Ya tutulacak kadar yakın ol
Ya da unutulacak kadar uzaklaş ruhumdan
çaresizim anlıyor musun?
dalgalarınla dövüyorsun kıyımı
ha düştüm ha düşeceğim
boğulup gitmek üzereyim
çık gel desen tüm benliğimle geleceğim
ne git diyorsun ne gel
ne kalmaya dayanacak mecalim var ne de gitmeye gönlüm razı
kalabalıklar içinde yalnızlıktayım
cesaret istiyorum bakışlarından bir adım atmaya
bir bakışını bile esirgiyorsun benden
söyle çaresi varmı bu hastalığımın
varmı yokluğunun bir şifası veya ilacı
günden güne kopuyorum hayattan
çıksan gelsen kör kuyuma ışık olsan
aydınlatsan ruhumu mor menekşem nerdesin
daha ne kadar dibe batmam gerekiyor gönlünün deryasında
yeterince yanmadı mı bu kalbim kalıbına uymak için
söyle, haykırıyorum sana çığlıklarımı
varmı bir ümidin,beklemeli miyim seni
nolursa olsun beni sevdi diyebilecekmisin
sevgime inanman için daha ne yapmalıyım söyle
susma böyle dayanamıyorum
öldüm diyip duruyorum ama hala yaşıyorum
sensiz garibim yurdumda biçareyim nefes alıyorum
söyle hangi kuyuya ışık oluyorsun oranın yusufu olayım
şifam olacaksan eğer hazreti eyüp olmayada razıyım
beni herşeyinle imtihan et de
çaresizliğinle etme gülcem



İsmail Koca