Verdi Hz. Ebu Bekir, yoksullara sadaka,
Müslüman olunca, şükür diye Allah’a,
Kırk bini aşikârdı, kırk bini verdi gizli,
Kalmadı üzerinde, giyecek elbisesi.

Buldu mutaf keçi kılından bir elbise,
Utandı mübarek de, varamadı meclise,
Arkasına alıp da, oturuyor tandırda,
Evde kıldı namazı, cemaatten uzakta.

Geçti üç gün aradan, Resul sordu sabahta,
Ebu Bekir görünmez, hasta mıdır acaba?
Geldi anda Cebrail, bürünmüş o libasa,
Sual etti ol Resul, bu hâl ne diye ona.

Giyindi tüm gök ehli, Ebu Bekir’e bakıp da,
Dostun sadaka verdi, seksen bini yoksula,
Kalmadı ona bir şey, giydi üste tulumu,
Gelmediler mescide, o Hakk’ın veli kulu.

Selam eder Hak sana, elbise gönder ona,
Var mıdır diye Resul, sordular ashabına,
Kim getirse elbise, komşum olur cennette,
Hak Teâlâ verecek, ona köşkü Firdevs’te.

Bulamadı sahabe, birisi ödünç aldı,
Hemence Resulullah, Ebu Bekir’e yolladı,
Giydi mübarek Sıddık, çıktı hemence yola,
Cebrail geldi gökten, o varmadan huzura.

Ey Allah’ın Resulü, vardır Hakk’ın selamı,
Ebu Bekir yoldadır, karşılasın der anı,
Resul karşıladılar, ashabıyla birlikte,
Musafaha ederek, başladılar tebrike.


08.04.2015 // KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ